Common maakt live nog steeds hiphop met mensenbloed

Rapper Common is nog steeds hongerig als een beginnend artiest. Bijgestaan door twee draaitafelvirtuozen vlamde hij gisteravond in Paradiso.

Menno Pot
null Beeld Def Jam
Beeld Def Jam

De eerste noot had nog niet geklonken in Paradiso of de eerste vraag drong zich al op: waar is het publiek van Common (42) in vredesnaam gebleven? Lege balkons, veel ruimte op de vloer. Halfvol.

Het kan verkeren. Hij maakte magistrale, poëtische hiphopplaten als Like Water For Chocolate (2000) en Be (2005), de man uit Chicago die in het echt Lonnie Rashid Lynn heet. In 2005 triomfeerde hij in een stampvol Paradiso.

Maar de popmuziek is genadeloos. Een paar mindere platen en je publiek is weg. Soms valt dat tij zelfs niet meer te keren met een van de beste albums uit je loopbaan, want dat is het grofkorrelige Nobody's Smiling, over de teloorgang van Chicago. De plaat verkocht slecht, alsof Commons moment gewoon voorbij is.

Gelukkig is hij er de man niet naar om er verongelijkt de kantjes af te lopen. 'Ik voel me een beginnend artiest,' zei hij in Paradiso, 'ik ben nog steeds hongerig.'

Tomeloos enthousiast

Een dik uur later wist je dat hij dat meende. Common had gevlamd, in elk geval bij vlagen. Tomeloos enthousiast stoof hij over het podium, fel en geconcentreerd rappend, terwijl het zweet van zijn kale schedel gutste. De beats kwamen van twee draaitafelvirtuozen: vinyl, jazeker. Toetsenman 'Smurf' voegde melodie toe. De opening, met de Be-stukken The Corner en Go!, was overrompelend goed.

Dat het toch niet zo onvergetelijk werd als bijvoorbeeld in 2005 had deels te maken met factoren waarop hij geen invloed had (onplezierig schel en hard zaalgeluid), maar toch ook met zijn repertoirekeuze.

De matige verkoopcijfers van Nobody's Smiling hebben Common er blijkbaar van overtuigd dat hij dat album maar beter niet te prominent kan maken. Zonde. Meer stukken als het bijtende Black Majik waren welkom geweest, in plaats van de covers en staaltjes deejaygefröbel in het vrijblijvende (en vrij lange) middenstuk.

Nu was vooral de eindspurt weer overtuigend: een virtuoze freestyle, een sterk Kingdom en een prachtig, intens eerbetoon aan J Dilla (1974-2006), zijn muzikale compagnon, vriend en (toen Dilla de strijd tegen zijn dodelijke bloedziekte aan het verliezen was) zelfs even huisgenoot. Common acteerde, gevangen in een lichtbundel, gesprekken die hij met 'Jay Dee' voerde. Prachtig. Geen moment larmoyant.

Op zulke momenten is Common op zijn sterkst: hiphop met mensenbloed, begeesterd en vol liefde. Van de suggestie dat hij passé is, liet hij vooral op die momenten geen spaan heel.

Gezien: Paradiso, Amsterdam, 19 november.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden