Tv-recensieHaroon Ali

Commando’s is een slim gemaakte dramaserie met internationale allure

Beeld de Volkskrant

Een Nederlandse oorlogsserie, een soort Homeland meets Band of Brothers? Gaat niet werken, dacht ik, ziet er vast goedkoop uit. Maar zelfs met een zuinig Hollands budget (en zonder het grote geld van Netflix, zoals Undercover) hebben regisseurs Hanro Smitsman en Iván López Núñez iets bijzonders gemaakt van Commando’s, dat zondag van start ging bij de Avrotros op NPO 3. (Alle tien afleveringen staan al op NPO Plus.) Ik zal niet te veel verklappen over de vele plotwendingen, maar de serie gaat over een groep commando’s die in Nederland wordt achtervolgd door een uit de hand gelopen missie in Nigeria.

Wat direct opvalt, is de hoge productiekwaliteit. We vliegen van grootse overzichtsshots naar fraai uitgelichte close-ups. We zien de getroebleerde oud-commando’s vanuit meerdere camerastandpunten, met interessante doorkijkjes. Regisseur Smitsman zei in het AD dat de NPO ook wat meer middelen toekende. ‘Maar dan nog moesten we creatief blijven, iets waar we in Nederland wel echt bedreven in zijn geworden. Militaire nachtbrillen waren te duur. Uiteindelijk gebruikten we van die staafjes die licht geven als je ze knakt. Op beeld ziet het er fantastisch uit.’

Commando’s werd deels opgenomen in Zuid-Afrika, dat Nigeria moet voorstellen. Ze hadden daar slechts twintig dagen om de helse missie te filmen, maar dat zie je er niet aan af. Je zit op het puntje van je stoel als de commando’s vanuit de bosjes op een oorlogsmisdadiger jagen. De groene nachtvisie oogt inderdaad geloofwaardig en verhoogt de spanning. Er wordt maniakaal geschoten en we zien zelfs een flinke explosie. Ook in Nederland is er voldoende actie. Zo wordt een van de hoofdpersonen al in de eerste aflevering omgelegd, wat ik totaal niet zag aankomen. 

Werner Kolf als commandant John de Koning, in de dramaserie Commando’s.Beeld Avrotros

We krijgen ook een ander, genuanceerder beeld van commando’s. Dit zijn niet de brute vechtmachines die je vaak in Amerikaanse oorlogsfilms ziet, maar complexe en gevoelige mannen die hun onderdrukte emoties niet in de hand hebben. De cast bestaat uit gedegen acteurs (Teun Kuilboer, Kay Greidanus, Egbert-Jan Weeber, Bilal Wahib), maar Werner Kolf trekt als de onderkoelde, gewiekste commandant alle aandacht naar zich toe. Kolf zei tegen NU.nl dat hij de rollen niet voor het uitkiezen heeft, dus ik vind het mooi dat hij als zwarte acteur deze serie draagt.

Tijdens de eerste uitzending werd op Twitter vooral geklaagd dat er iets mis zou zijn met het geluid en dat de acteurs niet goed waren te verstaan. Ik merkte daar zelf weinig van. Militairen mompelen nu eenmaal – en ze schelden, ook met ‘kanker’. ‘Dat hoort toch bij de taal die ze spreken?’, legt regisseur Smitsman uit. ‘Je moet het niet te netjes maken. Het gaat niet alleen maar om sympathiek zijn, personages in Nederlandse series moeten vooral intrigeren.’ Dat is gelukt. Na de aflevering op tv keek ik er nog twee op NPO Plus en baalde dat ik daarna naar bed moest.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden