Recensie L'animale

Coming-of-ageverhaal L’animale is op zijn best als de puberhormonen het overnemen ★★★☆☆

De ouders blijven niet buiten beeld, maar de film is op zijn best als de puberhormonen het overnemen. 

Sophie Stockinger als Mati in L’animale. Beeld Still uit film

L’animale

Drama

★★★☆☆

Regie Katharina Mueckstein

Met Sophie Stockinger, Kathrin Resetarits, Dominik Warta, Julia Franz Richter.

96 min., in 9 zalen.

Mati (Sophie Stockinger) heeft altijd bij de jongens gehoord. Ook nu ze bijna eindexamen doet, brengt de Oostenrijkse tiener al haar vrije tijd door met haar vaste vriendengroepje. Ze crossen op hun brommers, hangen wat rond en gaan ’s avonds naar de lokale disco, waar de jongens met hun dronken koppen de meisjes lastigvallen.

De toekomst lijkt al vast te liggen voor de meeste scholieren in het plattelandsdorp. Sebi, Mati’s beste vriend, zal de boerderij van zijn vader overnemen. Mati gaat studeren: diergeneeskunde, net als haar moeder. Ze lijkt zo opstandig, maar afwijken van het pad dat voor haar is uitgestippeld, is nog niet zo eenvoudig.

L’animale, de tweede speelfilm van de Oostenrijkse Katharina Mueckstein, is een vlot verteld, zorgvuldig coming-of-ageverhaal. Mati moet uitvinden wie ze is en waar haar hart ligt – bij jongens of bij meisjes, bijvoorbeeld. Sebi verwacht meer van haar dan vriendschap, maar ondertussen heeft ze Carla ontmoet.

Mueckstein laat zien dat twijfels over toekomstplannen en geaardheid niet zijn voorbehouden aan tieners. Daarin onderscheidt haar film zich van talrijke andere over opgroeien; de ouders blijven niet buiten beeld, als schimmige, onbelangrijke figuren, maar eisen een hoofdrol op in hun eigen verhaallijn. Mati’s vader, die een dubbelleven leidt, is de grootste twijfelaar. Voor hem staat er ook meer op het spel: een half voltooid leven, dat misschien heeft afgedaan.

Toch werken de scènes met de jongeren beter dan die met de volwassenen. Of het nu komt door het sterke optreden van de jonge acteurs (met Stockinger als grootste ontdekking) of de toch wat platgetreden paden in de verhalen van de ouders, L’animale is op zijn best als de puberhormonen het overnemen. Zelfs wanneer Mueckstein zich vertilt, in een muzikaal intermezzo dat mogelijk bedoeld is als hommage aan Paul Thomas Andersons Magnolia, blijft dat deel van haar film overeind. Met een frisse kijk op rolpatronen, een sterke soundtrack en een opvallend geluidsontwerp blaast L’animale een vertrouwd onderwerp nieuw leven in.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.