Comeback met iets teveel lui cruisen

Het zal het kortste pensioen in de popgeschiedenis zijn geweest. Drie jaar geleden kondigde de New Yorkse rapper Jay-Z, na Eminem de commercieel meest succesvolle rapartiest van zijn tijd, zijn vertrek aan als artiest....

Niet dat het hiphop-Zwitserlevengevoel van de rapper echt serieus werd genomen. Begin dit jaar al circuleerden er geruchten over een comeback. En de man nam zijn eigen pensioenplan ook met wat zout, getuige zijn optreden in een tv-commercial voor computer- en printerfabrikant Hewlett-Packard, waarin hij zelf zijn voornemen tot terugtrekking becommentarieerde met een ironisch ‘Yeah right!’ Vorige week werd het officieel. In een interview met het Amerikaanse tijdschrift Entertainment Weekly kondigde Jay-Z een nieuw album aan en liet zich er over uit dat hij zich als Jay-Z-de business executive niet compleet voelde zonder Jay-Z-de rapper.

Een terugkeer dus. En om die te vieren doet de baas van Def Jam een internationale tour die een dwarsdoorsnede geeft van alle hits die de b-boy/businessman in ruim zeven jaar tijd heeft gehad, vooral in Amerika. In een sobere setting, waarin één videoscherm en mederapper Memphis Bleek figureren, windt Jay ­Z, de zwarte versie van de Amerikaanse droom – van crackdealer tot CEO – het publiek gemakkelijk om zijn vinger.

De uitverkochte Music Hall gaat gretig mee in een Nigga what, Nigga Who-refrein, blijft onafgebroken het diamant-handgebaar maken, het handelsmerk van de rapper, en scandeert Hova – een schaamteloze verwijzing naar de Hebreeuwse naam Jehova voor God.

Tikje teveel eer wellicht. Maar er zijn in de hip-hopwereld maar weinig rappers die het ritmisch rijgen van woorden zo natuurlijk afgaat als Jay-Z. ’s Mans grootste talent is een volstrekt organische frasering, die je het gevoel geeft dat hij rapt als hij praat en dat hij praat als hij rapt. Het levert hem die, voor elke rapper onontbeerlijke, x-factor op: natuurlijke autoriteit.

Maar zijn grootste kracht is ook zijn zwakte. Wat hoewel Jay-Z’s raps zo vanzelfsprekend vloeien als stromend water, kan het bij gebrek aan een onderliggende spanning of contrast net zo aangenaam voortkabbelen. Het is geen wonder dat meest indrukwekkende nummers nou net die hits waren waar de beats en samples een broodnodig reliëf gaven aan verbale hoogstandjes.

De agressieve metalgitaren van 99 Problems jagen de raps naar een hoger plan. Het funky geluid van The Neptunes vormt met de laid back-vocalen van I just wanna love you een onweerstaanbaar sexy geheel en het volstrekt a-typische sampletje uit de musical Annie doet wonderen voor Hard Knock Life.

Maar de beats en samples in U don’t know en Heart Of The City bieden net te weinig weerwerk. De vaart gaat er dan uit en het lijkt of de man kiest voor lui cruisen in de rechterbaan. Zo slaat het feest der herkenning meermalen om in de lauwheid van gewenning. Je weet dat de man goed is, maar wil er vaker aan herinnerd worden waarom.

Pablo Cabenda

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden