Review

Comeback Kate Bush is niet perfect maar bij vlagen wel bloedmooi (****)

Kate Bush is na 35 jaar terug op het podium. Volkskrant-recensent Gijsbert Kamer reisde af naar Londen voor haar show 'Before the Dawn': 'bloedmooi gespeeld en beeldschoon vormgegeven'.

Beeld -

De ruim drieënhalfduizend Kate Bush-liefhebbers die vrijdagavond om kwart voor acht hebben plaatsgenomen in het Londense Eventim Apollo weten een ding zeker: hun idool gaat er geen Greatest Hits show van maken. Zoveel was dinsdag wel duidelijk na het eerste concert in een reeks van tweeëentwintig die de 56-jarige zangeres tot 1 oktober in het Londense Hammersmith heeft geboekt.

In de bijna drie uur dat Bush met haar zevenkoppige band, dansers en koortje op het podium had gestaan, ging ze volledig aan haar eerste vier albums voorbij. Geen hits als Wuthering Heights, The Man With The Child In His Eyes, Breathing of Babooshka dus.

Geen gemakkelijke kost
Het werk dat Bush tijdens haar eerste Before The Dawn-show ten gehore bracht, kwam van later werk: Hounds Of Love (1985), The Red Shoes (1993), Aerial (2005) en 50 Words For Snow (2011). Centraal stonden vooral de lange songcycli die de helft uitmaken van de Hounds Of Love en Aerial, respectievelijk The Ninth Wave en A Sky Of Honey. De een bestreek destijds een complete plaatkant, de ander een cd met de lengte (drie kwartier) van een heus album.

Geen gemakkelijke kost, maar Bush was 35 jaar na haar enige tournee, Tour Of Life geheten, niet teruggekomen om even gemakkelijk in te cashen. Dat verwachtte niemand van haar. En dat deed ze dus ook niet. We weten vrijdagavond, als de lichten uitgaan, dus een beetje wat we mogen verwachten, en vooral ook dat het goed zal worden. Want de Britse kranten, bladen en muzieksites waren unaniem in hun oordeel: Before The Dawn was een buitengewoon sterke voorstelling waarin rockconcert en theatervoorstelling elkaar op een zeldzame manier in evenwicht hielden.

Kate Bush Beeld belga

Grote ovatie
De vijfsterrenrecensies die Kate Bush ten deel vielen spraken van een zeldzaam enthousiast, extravagant, kunstzinnig ogend publiek. Maar dat valt vanavond allemaal mee. Een betrekkelijk gewoon, wat ouder ogend publiek, van het soort dat je in Nederlandse theaters bij Sting of Freek de Jonge aantreft. Natuurlijk, de ovatie is groot als Kate Bush in het zwart op blote voeten het podium betreedt, maar na twee liedjes is het al gedaan met het uit de stoelen opspringen.

Dat ligt ook een beetje aan het om eerlijk te zijn wat slappe begin van de voorstelling. Lily is typisch een openingsliedje. Muzikanten kunnen er lekker hun geluid op in balans zetten en Bush zelf hoeft niet tot het uiterste te gaan. Hounds Of Love vereist meer van haar, maar komt niet helemaal lekker los. De koortjes kleuren niet fijn bij de net iets te laag en hakkelend zingende Bush, en de begeleiding is dof.

Een fan uit Amerika voorafgaand aan de show Beeld getty

Strak en funky
Joanni en Top Of The City, niet echt liedjes die de gemiddelde Kate Bush-fan hoog op het prioriteitenlijstje zal hebben staan, lijken vooral gekozen om Bush rustig haar plek te laten vinden. Ze beweegt gracieus over het podium, en spaart haar krachten voor wat er nog komen gaat.

Kate Bush is een mooie verschijning op het podium. Een vrouw van 56 die er ook gewoon uitziet als een vrouw van 56. En ze voelt zich steeds beter op haar gemak. Zeker wanneer het publiek losgaat tijdens Running Up That Hill, een eerste hoogtepunt. Bush zingt bijna op dezelfde hoogte als toen ze het in 1985 opnam, de begeleiding is strak en funky. Wat wil je ook met iemand als Omar Hakim op drums.

Alles uit de kast
King Of The Mountain is vervolgens de opmaat voor het eerste spektakelstuk: het half uur durende The Ninth Wave. Veertig minuten is Before The Dawn bezig en het is tot nu toe nog wat statisch gebleven. De zeven stukken die The Ninth Wave behelst, brengen daar verandering in. Het is, zo zegt Bush in het programmaboek, altijd een wens van haar geweest om van de songcyclus een soort theatervoorstelling te maken. En ze trekt ook echt alles uit de kast om het verhaal over een vrouw die dreigt te verdrinken dramatisch vorm te geven.

Bush zingt ons eerst toe met reddingsvest aan gefilmd in het water, er duiken reddingswerkers op, er wordt in Under Ice stevig op het podium gehakt en gezaagd, er vliegt een gevaarte dat oogt als een helikopter met zoeklichten door de zaal en tegen het einde moet Bush zich vastklampen aan een vlot dat door woeste golven (van plastic zeil) vaart. Het is allemaal misschien wat te veel van het goede. Iets te veel Cirque Du Soleil en iets te weinig popconcert.

Spektakeltheater
Als tegen het einde van de cyclus, na het opbeurende stukje folk Bush Hello Earth inzet, klinkt ze ook even vermoeid. Een beetje schor tegen het valse aan. Het zijn van die momenten dat er barstjes lijken te schieten in het zo perfect uitgedachte concept. Het is dan, vlak voor de pauze, ook duidelijk dat dit spektakeltheater een paar zwakheden moet verdoezelen. Haar vaak net niet toereikende stem en het zonder theater en dans al snel statisch ogende stel muzikanten.

Na de pauze staat A Sky Of Honey op het programma, dat op Aerrial een complete cd in beslag nam. Bush noemt de vertelling een 'avontuur van licht en vogelzang op een zomerse dag' en die begint sterk. Een mooi uitgelicht podium. Vogels die door Ruysdael-luchten vliegen, een houten pop en een schilder (gespeeld door de zoon van Bush, Bertie) vechten om aandacht.

Zoon
Maar het is de muziek die grootser en meer geraffineerd wordt uitgevoerd dan we kennen van de soms wat vlakke plaatversies. Bush heeft er nog een nummer aan toegevoegd, Tawny Moon, dat gezongen wordt door haar zestienjarige zoon. Niet onaardig, maar Bertie of, zoals hij volledig heet, Albert McIntosh zingt net iets te aanstellerig. Jammer ook het moment, net nadat zijn moeder in Somewhere In Between een van haar mooist gezongen bijdragen doet.

En zo naderen moeder, zoon en de rest langzaam de finale. Volgens moeder was het zoonlief die haar over wist te halen weer op te gaan treden. En er zullen weinigen zijn in het bezit van kaartjes die dat betreuren. Kate Bush levert spektakel, al verdwijnt ze net iets te veel in haar eigen choreografie.

Toegift
We willen na een paar uur toch wel even iets van of over haarzelf horen. Kom op Kate, ga nu even rustig zitten en zing even wat moois, denk je na sterke maar overvolle, bijna oorverdovende finale. En verdomd, het verzoek krijgt gehoor in de toegift. Alleen achter de piano zingt ze het van 50 Words For Snow afkomstige Among Angels, in precies de goede toonhoogte.

En ja, natuurlijk willen we dan, allemaal tevreden, nog even meeklappen op Cloudbusting. Kate Bush oogt zielsgelukkig als tegen elf uur de lichten voor het laatst aangaan. Het moet voor haar toch als een overwinning voelen, zo'n comeback die bepaald niet zonder risico's is. Toen de concerten in maart van dit jaar werden aangekondigd wist ze ongetwijfeld al precies wat ze wilde. Ze koos voor de zaal in Hammersmith omdat het podium groot en toch intiem oogt, en ze wist wat ze ging spelen: bepaald niet de hits.

Toen wij, haar bewonderaars, op 28 maart achter onze computers kaartjes voor een van de shows probeerden te bemachtigen hadden we allemaal geen flauw idee wat ons te wachten stond. Ik wist alleen maar zeker dat ik er heen moest, het liefst naar de eerste show of anders in elk geval ergens in de eerste week.

Vliegen
Wachten op een eventuele persaccreditatie was geen optie. Waarom zou Kate Bush immers Nederlandse journalisten accrediteren? Ze heeft geen nieuwe plaat immers en er komen geen Nederlandse concerten. Dus heeft ze geen belang bij bezoek uit Nederland.

Zij niet. Wij wel, want hoewel bepaald niet perfect is Before The Dawn bij vlagen bloedmooi gespeeld en beeldschoon vormgegeven. En als je na drie uur buiten staat, ben je eigenlijk zelfs opgelucht dat Kate Bush een liedje als Wuthering Heights of een persoonlijke favoriet als The Man With The Child In His Eyes niet heeft gespeeld. Haar bijna veertig jaar ouder geworden stem had die nummers nooit meer aangekund.

Dan koesteren we liever dat moment aan het slot van Aerial dat Kate Bush letterlijk los kwam van de grond en leek te gaan vliegen. Dat beeld dragen we mee, desnoods nog jaren.

Kate Bush in 'Before the Dawn' Beeld ap
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden