Collateral Beauty is afgrijselijk cynisch en huilerig

Zelden voelde een film vol loodzware thematiek zo onoprecht en nep als Collateral Beauty. De manier waarop rouw door de strot wordt geduwd wordt op den duur ondraaglijk.

Will Smith in Collateral Beauty.

Op de valreep van 2016 wordt dit afgrijselijk cynische en huilerige Collateral Beauty in de Verenigde Staten ontvangen als een van de slechtste films van het jaar - en zelden voelde zo'n felle constatering zo terecht.

Will Smith, met verder alleen de onevenwichtige superheldenfilm Suicide Squad op zijn jaaroverzicht toch al niet in blakende vorm, speelt een reclameman die met permanent rode traanoogjes rouwt om de dood van zijn 6-jarige dochter. Rouwen in Collateral Beauty is onder meer: hard en boos tegen het verkeer in fietsen, dominobouwwerken optuigen en omduwen (want: metaforisch) en briefjes schrijven aan de, volgens dit personage, drie belangrijkste facetten van het leven: de liefde, tijd en dood. Het zijn in elk geval de pijlers waarop hij zijn marketingstrategieën baseerde. Zelfs binnen het verhaal van deze film blijkt rouw probleemloos te kneden tot behapbaar product. Menselijk drama als snelle snack.

Collega's van Smiths reclameman laten vervolgens drie acteurs opdraven die zich voordoen als de drie geadresseerden, als zijn persoonlijke illusies van die liefde, tijd en dood dus, als een zielloze, uitgeperste variant op A Christmas Carol. In de hoop dat hun baas opkrabbelt en eindelijk weer kan beslissen over de dingen waar het in deze film stiekem echt om draait: een lucratieve bedrijfsovername. Geld moet rollen, tenslotte. Het zou ook de onverklaarbare aanwezigheid van al dat gearriveerde acteertalent kunnen verklaren.

Collateral Beauty (*)

Drama
Regie: David Frankel.
Met Will Smith, Edward Norton, Kate Winslet, Keira Knightley.
96 min., in 91 zalen.

Wie dat al best cynisch vindt, zal zich nog steviger moeten voorbereiden op de dwingende wijze waarop de bijrolfiguren stuk voor stuk hun eigen toefje leed krijgen toegewezen. Edward Nortons personage sombert over de beroerte van zijn moeder en ruziet met zijn jonge dochtertje, een kind uit de koker van een aardsluie scenarist: 'Ik haat je. Je hebt mama's hart gebroken.' Kate Winslet wanhoopt vanwege haar onvervulde moederschap. Smith schuift ondertussen aan bij een praatgroep, waar weer een spervuur van contextloos verdriet op de camera wordt afgevuurd.

Tegen de actrice die liefde speelt, zegt Smith op een gegeven moment: 'Ik voelde je van binnen toen mijn dochter papa tegen me zei, maar jij verraadde me!' De manier waarop rouw door de strot wordt geduwt wordt op den duur ondraaglijk, in Collateral Beauty. Ziekte, verlies en verdriet zijn hier als de explosies in een rechttoe-rechtaan actiefilm. Zelden voelde een film vol loodzware thematiek zo onoprecht en nep.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden