Coldplay in de Arena: groots en euforisch

Coldplay in de Amsterdam Arena. Beeld anp

Coldplay heeft donderdagavond in een volgepakte Amsterdam Arena geen minuut te verliezen. Tijdens het eerste van twee uitverkochte concerten in het warme, zelfs wat benauwde stadion wordt het publiek vanaf de eerste tonen van A Head Full Of Dreams ingepeperd wat de ambities zijn. Het moet een groot onvergetelijk feest worden en mocht de muziek te kort schieten dan zijn daar nog hulpmiddelen als confettikanonnen, vuurspuwers en bij de entree verstrekte armbandjes voorzien van LED lampjes die in diverse kleuren kunnen oplichten.

De eerste klappen van Will Champion op zijn drumkit zijn nog niet weggestorven of zanger Chris Martin heeft er al een sprintje op de catwalk opzitten, een verlengstuk van het caleidoscopisch uitgelichte podium dat vanavond helemaal tot achterin het stadion door loopt.

Alle visuele trucjes worden binnen een paar minuten uit de kast getrokken. Alsof de Coldplay bang is dat de muziek alleen niet kan volstaan. Maar na een wat rommelig eerste liedje, zit het ook daarmee eigenlijk meteen wel goed. De akoestische gitaar van Chris Martin klinkt in het tweede liedje Yellow al glashelder.

Coldplay in de Amsterdam Arena. Beeld anp

Gevreesde Arena-galm

Het is een van Coldplays eerste en nog altijd meest geliefde nummers en meteen is ook duidelijk dat het met de gevreesde Arena-galm wel meevalt. Het geluid zal de komende twee uur alleen maar beter worden. Prachtig klinkt The Scientist een van die liedjes waarop Chris Martin plaats neemt achter de piano. Stilzitten valt hem zwaar, liever rent, springt en danst hij in het rond. 'Ik ben in Amsterdam, ik wil dansen' roept hij in Paradise dat met een grotesk dreunende maar effectieve Tiësto-beat wordt afgesloten.

Dan volgt de eerste van diverse verplaatsingen van de band, naar een plekje vooraan op de catwalk. Chris Martin neemt een voorschot op de het door hem betreurde Brexit van een paar uur later. Wie weet vlucht hij wel naar Rotterdam, mochten ze Engeland worden uitgegooid. Groot applaus natuurlijk maar de drie liedjes hier vormen even toch een slap deel in de set. Eenmaal terug op het hoofdpodium kleurt alles rood en zorgt Clocks voor een eerste moment van echte euforie. Vlammen stijgen op van het podium in Hymn For The Weekend. Ook zo' liedje dat op de meest recente Coldplay-plaat (A Head Full Of Dreams, 2014) wat vlak klinkt maar in het stadion, meegezongen door duizenden kelen een meerwaarde krijgt.

De vergissing heet Heroes. Dit nummer van David Bowie wordt niet heel sterk gespeeld en doet misplaatst aan. Zanger Chris Martin ontpopt zich vanavond opnieuw als een innemende voorman die alles in het werk stelt om vooral aardig gevonden te worden. Maar een held, nee. Zelfs niet voor een dag.

Coldplay in de Amsterdam Arena. Beeld anp

Groots en euforisch

De ontlading die volgt tijdens Viva La Vida, een van de sterkste songs op het Coldplay repertoire is echter prachtig. Veel is er al ge-ow-ho-ho-howd, want een Coldplay-stamper is nu eenmaal niet compleet zonder een o-ho-ho momentje. Maar dit klinkt echt groots en euforisch.

Hooguit overtroffen in zeggingskracht als de vier bandleden met hun instrumenten op de catwalk helemaal achterin het stadion In My Place spelen. Eindelijk maakt Coldplay zich wat kleiner, en dat is ook even nodig voordat de grote finale met A Sky Full Of Stars kan losbarsten. Een Arena vol dansende lichtjes tot besluit van een feestelijke en volkomen onbezorgde avond topamusement.

Coldplay in de Amsterdam Arena. Beeld anp
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.