Boekrecensie Paulo Coelho - Hippie

Coelho’s boek ‘Hippie’ geeft je niet veel (twee sterren)

In Coelho’s Hippie overheerst de nostalgie naar het bloemenkinderentijdperk. Verder heeft de Braziliaanse bestseller­auteur zijn lezers weinig te bieden.

Een paar jaar geleden ontving de Braziliaanse schrijver Paulo Coelho (1947) op de Frankfurter Buchmesse een oorkonde van het Guinness Book of Records. Geen titel van een nog levende auteur was in zoveel talen vertaald, in zoveel landen verschenen als De alchemist, de esoterische roman waarmee hij in 1988 wereldwijd doorbrak.

Het is niet heel moeilijk te raden waarin Coelho’s aantrekkingskracht schuilt. In al zijn boeken wemelt het van de wijsheden, losjes vergaard uit de westerse en oosterse traditie – voor elke zoekende ziel wat wils. De Nederlands-Syrische toneelregisseur Ola Mafaalani bracht het in een interview zo onder woorden: ‘Hij krijgt veel kritiek, zijn boeken zouden spiritueel geneuzel zijn, maar als je mensen zichzelf die enorme vragen kan laten stellen, ben je voor mij de Bijbel.’

Dit jaar verscheen zijn boek Hippie, vrijwel tegelijkertijd in liefst 27 landen. Wellicht bij wijze van aanbeveling meldt de auteur vooraf dat de episode die hij hierin beschrijft deel uitmaakt van zijn eigen ‘levenservaring’ en dat alles ‘waargebeurd’ is.

Rechts-extremistische paramilitairen

In september 1970 wil de Braziliaanse twintiger Paulo op reis, met als gids Europe on 5 Dollars a Day. Niet lang daarvoor is hij ternauwernood ontsnapt aan ontvoering en foltering door rechts-extremistische paramilitairen. Hij moet, weet hij, naar het ‘middelpunt van de wereld’, de Dam in Amsterdam. Daar komt hij Karla tegen, een beeldschoon, ongenaakbaar hippiemeisje uit Rotterdam dat een reisgenoot zoekt voor Nepal. Het duurt even voordat Paulo zich laat overhalen – eerst bezoekt hij nog attracties als een Hare Krishna-restaurant, een junkenhol en Paradiso – maar dan stappen ze samen in de Magic Bus. ‘Talrijk zijn de emoties die het hart van een mens bewegen wanneer hij besluit zich te wijden aan de spirituele weg. (...) Niets daarvan doet ertoe. De echte spirituele weg is sterker dan de redenen die ons tot die weg voeren.’

Eenmaal op pad maken we uitgebreid kennis met de medepassagiers. Tussen de conversaties door (‘Ik vind dat mijn tijd in wat ze de westerse beschaving noemen, erop zit’) beleven ze enge avonturen met boze grenswachten en idem motorbendes.

Pas als het gezelschap noodgedwongen een paar dagen in Istanbul overnacht, ontdekt Karla dat Paulo de man van haar leven is. De liefde blijkt niet wederzijds. Paulo besluit in de stad te blijven om soefi te worden, zij reist verder. Of ze deze uitkomst had verwacht, vraagt hij tijdens het afscheidsetentje aan de Bosporus. ‘Karla zei niets, glimlachte alleen maar, en hij zou het antwoord nooit weten – en dat was de ware liefde, een vraag zonder antwoord.’

Hippie moet het niet hebben van z’n fraaie stijl, levensechte dialogen of gelaagde karakters. En Coelho is, zacht gezegd, geen man van show, don’t tell, voortdurend komt hij met zijn aforismen tussenbeide. Heel soms veroorlooft hij zich een vleugje ironie – bijvoorbeeld als hij beschrijft hoe hippiemeisjes er met hun lange rokken allemaal hetzelfde uitzagen dankzij ‘hun collectieve stylisten, van wie niemand wist hoe ze heetten’ – maar de nostalgie naar het bloemenkinderentijdperk overheerst. ‘En ze sliepen met z’n allen onder de blote hemel, vaak rillend van de kou, maar blij dat ze naar de hemel konden kijken, dat ze met de stilte konden praten, slapen in het gezelschap van bijna zichtbare engelen, ophouden te bestaan op sommige momenten – zelfs al was het voor fracties van een enkele seconde maar – om de eeuwigheid te voelen en het oneindige om hen heen.’

Voor wie dit heimwee niet deelt is Hippie een hele zit.

Paulo Coelho - Hippie.
Uit het Portugees vertaald door Piet Janssen.
De Arbeiderspers; 279 pagina’s; € 20.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.