CocoRosie pepert in Concertgebouw jongzijn erin

Entrée, de vereniging voor jong publiek van het Concertgebouw, koppelde het KCO aan CocoRosie. Het flashlight lonkt...

Het Koninklijk Concertgebouworkest (KCO) staat niet bekend als topgezelschap in het menggenre freakfolk, hiphop, triphop en indiepop. Raakvlakken leken dan ook niet aanwezig tussen de KCO-traditie en die van CocoRosie, een groep rond de zusjes Siera en Bianca Casady, wier werk door kenners ook wel wordt ingedeeld bij de avant-folk en/of new weird America.

Toch kwam in 2004 al een ‘passieuitvoering’ ter sprake in het CocoRosie-liedje Good Friday, en als dat de aandacht van het KCO niet getrokken heeft, dan moet het wel het jongste album zijn geweest, The adventures of Ghosthorse and Stillborne. Op die plaat klinkt het refrein dat everybody naar Japan wil. Een mantra waar ook het KCO graag aan vasthoudt bij zijn Azië-tournees.

Reden genoeg dus voor een gezamenlijk optreden onder het motto KCO meets CocoRosie. Het begon dinsdag op een tijdstip waarop de gemiddelde KCO-abonnementhouder aanstalten maakt om onder de wol te kruipen. En het pakte uit als een crossover-evenement van het meest stimulerende soort, vanaf de eerste Begeisterungspfiffe bij de opkomst van het orkest tot het klapconcert bij de Wilhelmus-toegift van Coco, KCO en Rosie onder leiding van de dirigente Susanna Mälkki.

De stormen van Bartóks balletmuziek De wonderbaarlijke mandarijn komen, hoe pakkend ook, niet vaak tot klinken in één programma met een beatboxer die percussiegeluiden in een microfoon prevelt (hulpvocalist Tez van CocoRosie). Orkestoeuvres van Pärt en Ligeti gedijen ook zonder entourage van zingende zusjes die in de schmink- en verkleedkist duiken en met kindstemmetjes en geluidgevend speelgoed hun getroebleerde jeugd sublimeren. Als zoiets tot één vloeiend geheel wordt omgetoverd, betekent het dat er problemen zijn opgelost in de sferen van timing en klankregie.

Zoals verwacht, waren grijze coiffures ditmaal ondervertegenwoordigd. Touw in het haar bleek bezig aan een comeback, en op de balkons bereidde het gehaakte mutsje een nieuwe opmars. Verzamelde KCO- en Concertgebouwdirecties hadden de stropdas thuis liggen. Organisator van dit live via de Concertgebouwsite doorgestraalde koninginnenachtconcert was Entrée, de vereniging voor jong publiek van het KCO en het Concertgebouw. Met zijn 4400 leden kan deze bloeiende club het gebouw wel twee keer vullen, maar dinsdag werd ook op nieuwe aanwas gemikt. Mocht de Grote Zaal inderdaad vol toekomstige abonnementhouders hebben gezeten, dan lonkt voor het KCO een toekomst van blauw flashlight, volgspots en videoprojecties.

Zo bewoog zich tijdens Ligeti’s Atmosphères een baby over de schermen, ging CocoRosies Good Friday (met KCO-begeleiding) vergezeld van een jongen met zeepkistauto, en zag je padvinders en ketende kids bij de hitsong Beautiful boys – het meeste ontleend aan oude zwartwit-smalfilmpjes uit huiselijke sferen.

Het was een spectacle coupé waarin het jong zijn er op alle niveaus werd ingepeperd, met een Coco en Rosie die hun opwachting maakten in oversized nachthemd en een tot jurkje herbestemd basketballshirt. Met Susanna Mälkki was de dirigent met de dunste taille ter wereld uitgenodigd, en zelfs de opera-aria die Rosie voor haar rekening nam hield verband met een kind, zij het een overleden kind (in Menotti’s kameropera The medium). Mocht het zingen met babystemmen op den duur wat op de zenuwen werken, dan was er nog de slagtechniek van Mälkki, chef van het Ensemble Intercontemporain, die zich op het gebied van Pärt en Bartók niets laat wijsmaken.

Belangrijke krachten bleven op de achtergrond. Het waren belichters, geluidmixers en bovenal Jules Buckley, een Britse arrangeur die CocoRosies niet zo heel erg innovatieve, maar wel prettig-onderkoelde akkoordschema’s wist te vatten in een slanke KCO-coklank. En toen was er het Wilhelmus – en nog net geen polonaise.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden