Drama

Coco Chanel & Igor Stravinsky

Een onafwendbare liefdesaffaire

Het is maar de vraag of ze echt een affaire hebben gehad. Aantrekkelijk klinkt het wel: Igor Stravinsky en Coco Chanel als liefdeskoppel. Hoe hartstochtelijk zouden de vooruitstrevende componist en de invloedrijke modeontwerpster van elkaar gehouden hebben? Zou het flink gebotst hebben tussen die twee briljante, eigenzinnige geesten?

Vaststaat dat Gabrielle 'Coco' Chanel in 1920 onderdak bood aan Stravinsky, die het bolsjewistische Rusland de rug had toegekeerd en via Zwitserland in Parijs was terechtgekomen. Met zijn vrouw en vier kinderen logeerde Stravinsky een half jaar in het buitenhuis van Chanel, die op het toppunt van haar succes graag optrad als mecenas.

In die maanden moet er volgens de schrijver Chris Greenhalgh een romance zijn opgebloeid, met Stravinsky's zieke vrouw als lijdzaam toeschouwer. Greenhalgh schreef er een roman over, Coco & Igor, waarin de vermeende verhouding wordt uitvergroot tot een levenslange artistieke verbintenis.

In de verfilming van de roman blijven de meest vergezochte aannames - zo zouden Chanel en Stravinsky grote invloed gehad hebben op elkaars werk - op de achtergrond. Gelukkig, want er wordt al genoeg geromantiseerd in Coco Chanel & Igor Stravinsky. Regisseur Jan Kounen ontkomt niet aan het dilemma dat de meeste biografische films aankleeft. Hoeveel geweld mag je de werkelijkheid aandoen?

Coco Chanel & Igor Stravinsky blinkt niet uit in realisme.

De film moet het hebben van de mooie aankleding, de ingehouden toon en het sterke spel van Anna Mouglalis en Mads Mikkelsen in de titelrollen. Kounen weet goed duidelijk te maken hoe onafwendbaar de buitenechtelijke affaire geweest moet zijn, maar de passie spat niet van het doek - daarvoor blijven de hoofdpersonen te koel en afstandelijk.

Het grootste spektakel is te vinden in het eerste half uur van de film, waarin de première van Le Sacre du Printemps wordt gereconstrueerd. Het ballet van Diaghilevs vermaarde Ballets Russes, met muziek van Stravinsky en een choreografie van Vaslav Nijinsky, liep op 29 mei 1913 in Parijs uit op een schandaal. De politie kwam eraan te pas om het ontstemde publiek te kalmeren.

Met het opzwepende ritme van Le Sacre du Printemps ligt de lat hoog. Kounen weet die spanning in de rest van zijn film niet te evenaren. De sterke beginscènes blijven dicht bij de werkelijke toedracht; hoe meer fictie er aan het verhaal te pas komt, hoe minder Coco Chanel & Igor Stravinsky overtuigt.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden