Drama

Club Sándwich

Vakantie als de wachtkamer van een dokter die de afspraak is vergeten

Daar liggen ze dan, moeder Paloma en haar puberzoon Hector (15), op een krakkemikkige strandstoel naast het zwembad van een uitgestorven vakantieresort ergens in Mexico. Veroordeeld tot elkaar, in een van welhaast alle externe invloed gestripte omgeving, doden ze de tijd met woordraadsels onder het wateroppervlak. Zij knijpt zijn puistjes uit, hij ergert zich wanneer zij hem muffin noemt. Dagtripjes ondernemen ze niet. Wel is er tv, roomservice en een rammelende ventilator. Het is een vakantie als een wachtkamer van een dokter die de afspraak is vergeten.

Net als in zijn twee voorgaande, veelbekroonde films Temporada de Patos (2004) en Lake Tahoe (2008) schroeft de Mexicaanse regisseur-scenarist Fernando Eimbcke het verteltempo van zijn verhaal bijna richting het nulpunt. Met een reden: zo krijgt de licht-vreemde aard van de verveelde gesprekken die moeder en zoon aan het begin van Club Sándwich voeren immers des te meer nadruk. Over Hectors favoriete kleur van zijn moeders bikini gaat het, bijvoorbeeld. Even later, in hun gedeelde hotelkamer, vraagt zij zich af waarom Hector eigenlijk zo'n lelijke boxershort draagt. Het onuitgesproken ongemak waarmee Eimbcke zijn personages laat botsen ligt er duimendik bovenop (eindeloos laat hij ze zwijgen en staren, terwijl ze er weinig mee zeggen), maar het knappe spel van Lucio Giménez Cacho en María Renée Prudencio maakt hun schurende samenzijn toch geloofwaardig.

Natuurlijk barst de bom, al gebeurt dat binnen de lijnen van Eimbckes vertelling op fluisterniveau. Wanneer Hectors leeftijdsgenootje Jazmin (Danae Reynaud) ten tonele verschijnt en Hector onder hormonale invloed in een aandoenlijke kramp schiet, doet moeder Paloma er alles aan om zijn aandacht terug te winnen.

Zonde dat Club Sándwich ook dan weer geregeld opvalt door bedachte stiltes (de dinerscène met dramatisch tikkend bestek, de tjirpende krekel), terwijl de film juist uitblinkt tijdens de momenten waarop Hector en Jazmin zo prettig stuntelig dichter bij elkaar komen en hun vakantiewachtkamer verlaten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden