Clownesk stripverhaal over zwangerschap en geboorte

Moeders door Theatergroep Wederzijds. Tekst en regie: Ad de Bont. De Wissel Alkmaar, 13 maart. Vanaf 4 jaar. Tournee...

Ubu van Alfred Jarry door Mevrouw Smit. Regie: Silvia Andringa. Scholengemeenschap Hoofddorp, 17 maart. Vanaf 12 jaar. Tournee.

Vier heren in een streepjeskostuum nemen hun hoed voor elkaar af en maken een buiging. Vervolgens wagen ze zich aarzelend aan een koddig dansje. Het kleuterpubliek kijkt gierend op het viertal neer vanaf een hoge, ronde tribune die staat opgesteld in een klaslokaal.

Twee heren scharen zich achter synthesizer en gitaar; de overige twee, Bram Kwekkeboom em Pieter Tiddens, zijn de acteurs. 'Wat wil je worden?', vraagt de een. 'Vader. En jij?' De tweede slaat een hand voor zijn mond, want hij weet bij voorbaat dat zijn wens onmogelijk is. Toch prevelt hij zachtjes: 'Moeder.'

Meteen daarna stort het tweetal zich op het eisenpakket waaraan een moeder moet voldoen. Ze moet op hoge hakken lopen, gember eten, kroketten rollen, maar ook een kist op haar kin kunnen balanceren. Dat een moeder ook baby's krijgt, ligt iets gecompliceerder. Geen nood, het heerschap drukt een bal tegen zijn borst om zijn beertje te drinken te geven.

Moeders, de nieuwe kleutervoorstelling van Wederzijds, toont de hele gang van zwangerschap naar geboorte als een clownesk stripverhaal. Het gebeurt op een licht absurde manier die voor kleuters bevattelijk is, zonder in wolligheid te verzeilen. Als de twee een kussen voor hun buik binden, fluistert het meisje naast mij: 'Zit daar echt een baby in?'

De productie zit vol aanstekelijke liedjes waarvan de muziek doet denken aan de stijl van Orkater. Regisseur en schrijver Ad de Bont grijpt terug op de kleinkunst waarin hij, naast zijn meer politiek bedoelde teksten, bedreven is. Voor veel van het grut is dit de eerste theaterervaring, en daarop is het pretentieloze niveau afgestemd. Zonder vernieuwend of baanbrekend te zijn, zorgt Moeders voor een klein uur hartverwarmend amusement.

Ook Ubu, een productie voor jongeren, zoekt het in een groteske vormgeving. Daartoe geeft het stuk Ubu Roi (uit 1888) van Alfred Jarry alle aanleiding. Jarry was de voorloper van een stroming die pas vijftig jaar later als het absurdisme bekend zou worden. Als scholier schreef hij deze parodie op de dictatoriale macht om zijn leraren voor gek te zetten. Vanwege de thematiek is het begrijpelijk dat het stuk nu opnieuw voor een publiek van jongeren wordt opgevoerd. Ubu is een platvloerse boef die het brengt tot dictator. Met hulp van zijn vrouw brengt hij de koninklijke familie om zeep en grijpt de macht. Hij debiteert gepast vulgaire taal, waarbij vloeken vallen als 'Krut', en maait al zijn tegenstanders neer, waarbij de een na de ander pardoes zegt: 'Ik sterf.'

Regisseur Silvia Andringa koos voor een gestileerde, cartoonachtige speelstijl. In hun uitbundige kostuums lijken de acteurs bijna op poppen. Het spel zit vol maffe grappen: tijdens de strijd worden de schoten verbeeld door opspringende popcorn op een echte kookplaat. Maar hoe aardig dat ook is, al die toevoegingen leiden eerder af dan dat ze de inhoud versterken.

Ubu is niet meer dan een uitgesponnen grap die met de nodige losheid gespeeld moet worden. En hoewel het deze jonge spelers - ex-leerlingen van de Jeugdtheaterschool - niet aan lef ontbreekt, hebben ze te weinig raffinement om door de stilering heen te breken. Nu krijgt hun spel een nadrukkelijkheid die wringt met de anarchie van de tekst.

Marian Buijs

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden