Clint Eastwood maakt een bespottelijke film van The 15:17 to Paris

The 15:17 to Paris (*), drama. Regie Clint Eastwood. Met Alek Skarlatos, Anthony Sadler, Spencer Stone. 94 min., in 30 zalen.

Beeld RV

De film speelt met de illusie dat de levens van het drietal altijd al in dienst stonden van die ene daad. 

Van alle slechte ideeën die ten grondslag liggen aan Clint Eastwoods The 15:17 to Paris, valt in één ervan nog enige charme te bespeuren. De 36ste film onder regie van Hollywoods ijzervreter (Oscars voor Unforgiven en Million Dollar Baby, volgende maand 88 jaar oud) reconstrueert de levens van de drie Amerikaanse jongens die op 21 augustus 2015, in de Thalys van Amsterdam naar Parijs, een gewapende man overmeesterden en een bloedbad wisten te voorkomen. Eastwood, die zijn film baseerde op hun memoires The 15:17 to Paris: The True Story of a Terrorist, a Train, and Three American Heroes, besloot voor de drie hoofdrollen eerst wel en toen toch geen acteurs in te huren, en liet de drie jongens opdraven als zichzelf.

Ach, Clint

Ook in directe kringen rond Eastwood zal die casting zijn ontvangen met een hoofdschuddend: ‘Ach, Clint.’ Lak aan de mores in de filmwereld kan de man ook op hoogbejaarde leeftijd niet worden ontzegd, al had iemand hem op dit punt in zijn carrière best iets dwingender mogen bijsturen.

Het spel van Alek Skarlatos, Anthony Sadler en Spencer Stone, vrienden sinds de basisschool, biedt geen verrassing: tamelijk stug en houterig, gespeend van gelaagdheid en subtiliteit. Maar ook: niet zo slecht als het had kunnen zijn – hun band is soms zichtbaar, voor wie de behoefte voelt erop te letten.

Maar het scenario is kwaliteitsarm, op het bespottelijke af. Gelardeerd met enkele flashforwards naar de confrontatie in de trein, duikt het verhaal in de allesbehalve opzienbarende levensloop van Alek, Anthony en Spencer. De film speelt met de illusie dat de levens van het drietal altijd al in dienst stonden van die ene daad. Alek droomt als kind tijdens een potje paintball hardop van broederschap in oorlogstijd, zoals alleen kinderen in Eastwoodfilms van broederschap in oorlogstijd kunnen dromen. Spencer droomt van het leger, want daar mag hij levens redden. De ironie kan niemand ontgaan, behalve Eastwood, die het allemaal bloedserieus serveert.

Pijnlijk, hoe onnozel en leeghoofdig het drietal wordt geportretteerd, juist door ze zo nadrukkelijk hun gewone zelf te laten spelen. ‘This is it baby, the Trevi Fountain!’, zegt er eentje in Rome bij aanvang van hun Europatrip, voor ze feestend en selfies makend, via Berlijn belanden in die ene Thalys.

De film zou, in andere handen, zomaar een ontleding van de Amerikaanse heldenmythe kunnen zijn – maar dat is het nu niet.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden