Cleese' soloshow doet wat routineus aan

De soloshow van John Cleese is tot in de puntjes uitgeschreven, waardoor het een wat routineus karakter krijgt. Toch is het een genot om een van de iconen van de silly, absurde humor aan het werk te zien.

John Cleese in zijn soloshow Last time to see me before I die. Beeld null
John Cleese in zijn soloshow Last time to see me before I die.

Zo lang John Cleese blijft trouwen en scheiden zal hij wel op het podium verschijnen, want over het algemeen heeft hij vrouwen die bij het afscheid een stevige vergoeding voor bewezen diensten eisen en krijgen. Ook zal hij daarom lucratieve reclameopdrachten blijven accepteren, zoals voor een brillenbedrijf. Als een slechtziende frustraat mept hij met een tak op een politieauto, terwijl hij denkt zijn eigen niet startende auto te straffen. Zoals hij dat ook deed als hotelier from hell Basil in een van de afleveringen van de briljante serie Fawlty Towers.

Toch vermoedt Cleese dat hij die extra inkomsten niet al te lang meer nodig zal hebben, want op het affiche van zijn show Last time to see me before I die staat een uitdagende Magere Hein met zijn zeis op de o van John. En daarnaast zien we zijn grafsteen: een Brits bolhoedje en de jaartallen 1939-201? Dus nog maximaal drieënhalf jaar en dan is (na Graham Chapman) de tweede Monty Pythonheld verdwenen. Nou ja, zijn moeder, een onhebbelijke vrouw met een jaloersmakend gevoel voor zwarte humor, is 101 geworden. Dus het zal wel loslopen voordat Cleese hetzelfde lot zal ondergaan als de Pythonpapegaai: shuffled off his mortal coil, run down the curtain and joined the bleeding choir invisibile.

John Cleese: Last time to see me before I die. Theater. 24/4, Nieuwe Luxor Theater, Rotterdam. Nog te zien in Groningen (1/5) en Carré Amsterdam (2,3/5).

Absurde humor

Zijn twee jaar geleden verschenen autobiografie So Anyway is een hutkoffer vol jeugdherinneringen tot aan het ontstaan van Monty Python, het invloedrijkste cabaretgezelschap ooit. De show waarmee Cleese al een paar jaar de wereld rondreist is in feite een uittreksel van het beloofde tweede deel van zijn autobiografie. Doorspekt met de beste scènes uit het Monty Pythonrepertoire, Fawlty Towers en A fish called Wanda wordt het een college over de werking van humor. Waarom moeten we lachen als de armen en benen van de Black Knight in the Holy Grail worden afgehakt?

Net als Monty Python en Fawlty Towers is deze soloshow van Cleese tot in de puntjes uitgeschreven en hebben we de meeste anekdotes al eens gehoord in vele openbare interviews. Daardoor krijgt de show, vooral in de tweede helft, een wat routineus karakter. Dat deel is ook zwakker door achterhaalde nationaliteiten-grappen en het uitvoerig tonen van het matige typetje dat Cleese tien jaar geleden introduceerde: Stig Ohmquist, de organisator van de Swedish Fun Week.

Maar toch, het is een genot om een van de iconen van de silly, absurde humor aan het werk te zien.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden