CITATEN MET EEN VOORNAAM ERVOOR

Ze waren gewaarschuwd: bandleden die hun eigen geschiedenis boekstaven, dat levert zelden een meeslepend verhaal op. Ook niet in U2 by U2....

MENNO POT

Zelden viel een langverwacht, prestigieus boek over popmuziek zo tegen als The Beatles Anthology (2000), een lijvig boekwerk waarin volgens de persberichten eindelijk het definitieve, ware verhaal van de groep was geboekstaafd, opgetekend uit de monden van The Beatles zelf. Uniek in zijn soort, zo luidde de belofte, maar het bleek een vrijwel onleesbaar boek. Het was alsof er een grote ton vol citaten omver werd gekieperd, zelden opzienbarend en door niemand geduid of in een helder verhaal gevat. Alleen de fanatiekste Beatles-vorsers zullen het ‘definitieve’ naslagwerk van kaft tot kaft gelezen hebben.

Nu is er precies zo’n boek over U2: U2 By U2 werd op vrijwel exact dezelfde wijze samengesteld als de mislukte Beatles-bijbel, te weten ‘uit meer dan 150 uur exclusieve interviews met Bono, The Edge, Adam Clayton, Larry Mullen en manager Paul McGuinness’. Het eindresultaat is beter dan The Beatles Anthology, maar wederom is de eindeloze reeks herinneringen en anekdotes domweg niet opzienbarend of meeslepend genoeg om van een monumentaal of ‘definitief’ U2-boek te spreken.

Aan de vormgeving ligt het ook nu weer niet: U2 By U2 is een droom van een koffietafelboek: groot, dik, kleurrijk en vol met foto’s en memorabilia uit de persoonlijke collecties van de bandleden, die – net als de nog levende Beatles destijds – hun zolders overhoop haalden en braaf alle plakboeken inleverden bij de samenstellers. Het beeldmateriaal is wél uniek en meeslepend. Een totale mislukking kon U2 By U2 om die reden onmogelijk worden.

Des te frustrerender dat het verhaal van de groep elke richting ontbeert, en dat terwijl samensteller Neil McCormick aanvankelijk de indruk wekt The Beatles Anthology te hebben bestudeerd als voorbeeld van hoe het níet moet. Op de eerste 25 pagina’s vertellen de bandleden afzonderlijk over hun jeugd en schooljaren in zelf geschreven ‘verhalen aan één stuk’. Kijk, dat leest tenminste prettig, denk je als lezer, maar vanaf het moment dat de vier heren in 1975 hun bandje oprichten, stapt McCormick weer over op de formule van The Beatles Anthology: citaten met een voornaam ervoor.

Prompt zie je U2 By U2 veranderen van een leesboek in een bladerboek, en dat is voor het langverwachte ‘verhaal van de band zélf’ een degradatie, hoe je het ook wendt of keert. ‘Steve wist echt het beste uit iemand te halen’, zegt The Edge bijvoorbeeld over producer Steve Lillywhite. ‘Niets was hem te veel, de sfeer was positief.’ Daarna zegt Larry Mullen iets vergelijkbaars over de beste man. En daarna Edge weer. En daarna Bono. Allemaal bouwstenen zonder journalistiek cement, bijna 350 pagina’s achtereen.

Nu de zelfvertelde geschiedenissen van twee van de grootste gitaarbands aller tijden om precies dezelfde reden teleurstellen, moet worden geconcludeerd dat een fraai vormgegeven citatenlawine domweg niet de manier is om de loopbaan van een band te boekstaven. The Beatles Anthology en U2 By U2 zijn boeken die schreeuwen om de strakke regie van een goede journalist, die zich realiseert dat niet alles wat een beroemde muzikant zich herinnert, het lezen waard is.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden