Circus Treurdier smeedt een geraffineerde eenheid

Malle sketches, prachtig gezongen folksongs, timide Nederlandstalige liedjes en een stil makende monoloog

Malle sketches, prachtige folksongs, timide Nederlandstalige liedjes en een zingende zaag vormen een geraffineerd geheel. De monoloog van Ellen Parren als Cassandra is het stil makende hoogtepunt van de avond.

Beeld Foto: Ingvild Molenaar.

Dat theatergroep Circus Treurdier dit seizoen vanwege de ontregelende tv-serie TreurTevee ineens erg hip is, zie je meteen aan het premièrepubliek bij de nieuwe productie Night of the problems. Allemaal mooie, jonge mensen die nonchalant grootsteedse biertjes uit de overal neergezette koelboxen pakken. We zitten allemaal gezellig door elkaar, op witte plastic tuinstoelen. Locatie is Broedplaats Lely in de Amsterdamse wijk Overtoomse Veld. In de kantine van een voormalig schoolgebouw organiseert Circus Treurdier 'een feestelijke avond om al deze problemen te lijf te gaan (...), een avond vol zang, muziek en absurdistisch theater'.

In informele sfeer begint de voorstelling vanuit de verkleedkist. De drie spelers - Jan-Paul Buijs, Peter van Rooijen en Ellen Parren - kleden zich in mallotige gewaden om samen een sprookje op te voeren. Een Perzische parabel over een vader en zijn zoon die 18 wordt en daarom de grote wereld moet intrekken, op zoek naar een vrouw. Die tocht langs bergen en dalen van de jonge Abdul is het startpunt en raamwerk van Night of the problems. Met een knapzak op zijn rug beleeft hij ruim twee uur lang allerlei avonturen. Als hij tenslotte een vrouw vindt, blijkt zij een stuk ouder en verlaten door man en kinderen en bovendien nogal zwaar op de hand.

Night of the problems

Theater, Door Circus Treurdier; spelers/makers/schrijvers: Jan-Paul Buijs, Peter van Rooijen en Ellen Parren; muziek: Wilco Sterke; regie: Suze Milius. In Broedplaats Lely Amsterdam, 24/3, daar t/m 1/4. Tournee t/m 27.

Cassandra heet ze en ze maakt zich zorgen over de ondergang van de aarde, omdat wij haar volkomen aan het vernietigen zijn en er één grote afvalberg van maken. Klimaatverandering, vleesconsumptie, vluchtelingen - het komt allemaal aan de orde, maar zeer impliciet en bijna poëtisch. Na veel meligheid en onnavolgbare grapjes vormt de monoloog die Ellen Parren als Cassandra dan bloedserieus speelt het stil makende hoogtepunt van de avond. Haar tekst is bovendien de aangrijpendste die ik in tijden in het theater heb gehoord.

Onder het muzikale absurdisme van Circus Treurdier schuilt een aanstekelijk soort nostalgisch verlangen naar een mooie, lieve en overzichtelijke wereld. Malle sketches, prachtig gezongen folksongs, timide Nederlandstalige liedjes, een zingende zaag en grappige terzijdes over het vak van de theatermaker zelf lijken eerst nogal als los zand aan elkaar te hangen, maar vormen tenslotte een geraffineerde eenheid.

Vlak voordat ik naar Broedplaats Lely ging, zag ik de gruwelijke beelden vanuit het Belgische slachthuis in Tielt. De varkenshel. Het deed enorm goed dat Circus Treurdier dat soort uitwassen van een dol-gedraaide consumptiemaatschappij in een breder kader zet. Zonder cynisme, zonder betweterigheid, maar met grote theatrale fantasie, onderkoelde emoties en een in feite intens romantische levenshouding.

In de pauze aten we trouwens gefrituurde insecten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.