Recensie Cion; Requiem of Ravel’s Bolero

Cion is een opzwepend dansritueel voor slachtoffers van zinloos sterven ★★★★☆

De teksten zijn zelden te verstaan, maar de tragiek is voelbaar. 

Beeld Siphosihle Mkhwanazi

We kijken duidelijk naar een dodenakker: het toneel staat vol met simpele houten kruizen. Hier wordt gerouwd om grote aantallen anonieme doden. Het huilen van de man die als eerste opkomt, gaat langzaam over van jammeren in zingen. Toch is Cion; Requiem of Ravel’s Bolero van Vuyani Dance Theatre verre van somber. Deze muzikale dansvoorstelling in het laatste weekend van het Holland Festival vormt een opzwepend ritueel om stil te staan (of beter: ritmisch te bewegen) bij slachtoffers die vallen door geweld, aids, migratie en rassenhaat. Choreograaf Gregory Maqoma, betrokken bij meerdere voorstellingen in deze festivaleditie, groeide op in de Zuid-Afrikaanse stad Soweto en richtte 20 jaar geleden in Johannesburg zijn dansgezelschap Vuyani Dance Theatre op. De politieke omwentelingen, aidsepidemieën, gewelddadige onlusten, hij maakte het allemaal van dichtbij mee en verloor er vele vrienden aan. Deze voorstelling is zijn helende voorstel tot gezamenlijk rouwen om zinloos sterven.

Beeld Siphosihle Mkhwanazi
Beeld Siphosihle Mkhwanazi

De hoofdfiguur, scherp en alert vertolkt door de swingende danser Otto Nhlapo, is gemodelleerd naar Toloki, het romanpersonage uit twee boeken van de Zuid-Afrikaanse (toneel)schrijver Zakes Mda. Deze Toloki is professioneel rouwer: hij woont dag en nacht begrafenissen bij en biedt tegen betaling troost aan nabestaanden. Nhlapo mixt naadloos en lichtvoetig talloze dansstijlen, van Zulu-dans tot breakdance en van de Toyi-Toyi-dansdribbel tot een ver-Afrikaanste versie van Michael Jacksons moonwalk. Een ensemble van acht dansers vormt een soort gedanst koor: soms slaan ze ritmisch met doeken, dan weer tillen ze hem boven zich uit. Eén trommelaar puurt het machinale ritme van Ravels Bolero uit tot zijn bezwerende kern. Een beatboxer vult de bekende, opstuwende driekwartsmaat aan met stemklanken. Waar de zangers het over hebben is zelden te verstaan (boventiteling ontbreekt) maar je voelt de tragiek wanneer ze een oude vrouw memoreren die moeders leerde niet van hun kinderen te houden, om toekomstig verlies beter te kunnen dragen.

Cion; Requiem of Ravel’s Bolero 

Dans

★★★★☆

door Vuyani Dance Theatre, choreografie Gregory Maqoma

21/6, Internationaal Theater Amsterdam.

Gijs Groenteman gaat in onze illustere archiefkast in gesprek met mensen die hem hebben verwonderd. Rapper Pepijn Lanen, schrijver Paulien Cornelisse en kunsthandelaar Jan Six passeerden al de revue.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden