Reportage Cineville

Cineville zet zich al tien jaar in voor het imago van de arthousefilm, mét succes

De verstrekker van filmtheaterabonnementen groeit, en bracht afgelopen week een app uit. 

Bezoekers van bioscoop Kino in Rotterdam eten een hapje voordat ze naar de film gaan. Beeld Najib Nafid

Het is borreluur bij filmtheater Kino in Rotterdam donderdag tegen het einde van de middag. Een plekje op een barkruk aan de bar is niet meer te bemachtigen en tegen zessen zijn er ook steeds meer tafeltjes bezet. In 4 zalen draaien films en vanavond om 19.10 begint Thunder Road, ‘een juweel van een Indiefilm’ volgens de site. Of de borrelende (en intussen etende) mensen ook allemaal naar de film gaan vanavond, is de vraag. Maar de drukbezochte uitgaansgelegenheid is in elk geval een hippe place to be met cocktails op de menukaart, latte art in de cappuccino en gele retrobankjes langs het grote raam van het café.

Het lijkt goed te gaan met de filmtheaters, die zich onderscheiden van bioscopen doordat ze voornamelijk films vertonen buiten het reguliere, commerciële aanbod om. Met de ­Cinevillepas kunnen filmliefhebbers voor een vast bedrag per maand ongelimiteerd naar de film in 43 aangesloten bioscopen en filmtheaters, waaronder Kino. Jongvolwassenen tot 30 jaar betalen 17,50 en 30-plussers betalen 21 euro. Cineville heeft in tien jaar tijd het publiek van filmtheaters zien groeien. Dit is opvallend ten tijde van het succes van bijvoorbeeld Netflix en Videoland.

Onterecht stoffig imago

Cineville is begonnen in 2009 in Kriterion, een filmtheater in Amsterdam dat geheel door studenten wordt gerund. Een van de oprichters en huidig directeur Thomas Hosman (32) was toen 22 jaar. ‘We wilden een filmpas aanbieden als tegenhanger van de Pathé-pas die toen op de markt kwam en we wilden het stoffige imago van arthousefilms veranderen. Een filmtheater stond bekend als een plek waar oude mensen naartoe gingen en waar ingewikkelde en trage films werden gedraaid. Dat vonden wij onterecht.’

‘Met Cineville proberen we onze liefde voor film te verspreiden. Dat is de kern’, zegt Hosman. Op de website en de app van Cineville zijn de programma’s van de filmtheaters terug te vinden, zijn trailers te zien en teksten te lezen. De onlangs gelanceerde podcast, waarin mensen met elkaar praten over film, werkt goed: alsof je luistert naar vrienden die napraten over een film in het café.

Dat mensen het tegenwoordig ­hebben over ‘Cinevillefilms’ is volgens Hosman een signaal dat er iets is ­veranderd wat betreft het imago van ­arthousefilms. Het is een andere, wellicht toegankelijkere term. Hosman: ‘In grote Hollywoodfilms wordt er veelal ingezet op herhaling en herkenning. Filmreeksen zijn populair omdat mensen weten wat ze, na het zien van bijvoorbeeld een Marvel-film, kunnen verwachten in de volgende film van de reeks. Bij Cineville-films weet je juist niet wat je kan verwachten. Het zijn films die tot de verbeelding spreken, wat avontuurlijker en authentieker zijn dan de mainstreamfilms. We maakten samen met het publiek een top 20 van de afgelopen 10 jaar, te denken aan titels als La Grande Bellezza, Moonlight, Jagten, Black Swan en The Grand Budapest Hotel.’

Drempelverlagend

Kino (voorheen filmtheater LantarenVenster) opende zijn deuren in 2016 en is ‘een echte match met Cineville’, zegt financieel directeur en programmeur Frank Groot (29). ‘Cinevillers zijn bij ons grotendeels twintigers en dertigers, die bovengemiddeld vaak naar de film gaan. In eerste instantie zouden mensen bepaalde films wellicht links laten liggen, maar dankzij de filmpas durven ze meer risico’s te nemen. Samen met Cineville lukt het om de drempel voor wat ‘moeilijkere’ films te verlagen. Meestal met enthousiaste reacties.’

Filmtheaters bieden hun bezoekers, onder hetzelfde dak, ook een restaurant en bar. Ook bieden ze speciale filmprogramma’s aan en organiseren ze feestjes of thema-avonden. Kino biedt in mei bijvoorbeeld een klassiek programma aan, waarin de invloedrijke misdaadfilms van Jean-Pierre Melville (1917-1973) opnieuw worden opgevoerd en op 4 mei draait de Tweede Wereldoorlog-film Schindler’s List (1993). Deze programma’s zijn populair onder jong publiek, er is behoefte om ook oudere films opnieuw op het witte doek te zien. Vooral omdat het steeds lastiger is geworden om klassiekers (online) terug te vinden sinds het verdwijnen van dvd’s en videotheken.

Met de 45 duizend pashouders is ­Cineville er echter nog niet, vindt Hosman. ‘Er zijn nog genoeg mensen die nooit in een filmtheater komen, dus er valt nog veel te winnen.’ Zo bestaat er een grote groep die voor filmtheaters te interesseren is, maar niet dertig keer per jaar gaat. Ook zijn de bezoekers doorgaans stedelijke, hoogopgeleide mensen. Met deze gegevens gaat Cineville aan de slag en proberen ze manieren te vinden om ook andere doelgroepen vaker naar het filmhuis te laten gaan. Binnenkort hopen ze uit te breiden naar meer steden en filmtheaters.

De Cineville-app is sinds woensdag 24 april in de app store te vinden.

Cineville, de feiten

- Nederland telt 194 filmtheaters en onafhankelijke bioscopen, waarvan er 43 zijn aangesloten bij Cineville.
- Cineville heeft bijna 45 duizend pashouders.
- Pashouders gaan gemiddeld 30 keer per jaar naar de film, in tegenstelling tot een landelijk gemiddelde van twee per keer per jaar.
- Meer dan de helft van de pashouders is tussen de 20 en 39 jaar.
- Het bezoek aan filmtheaters is tussen 2007 en 2017 gestegen van 23,1 miljoen bezoekers naar 36 miljoen. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.