Chronic gaat gebreken van leven te lijf met suggestieve shots

Het onheilspellende Chronic gaat met suggestieve shots de raadsels en gebreken van het leven te lijf. Waarbij de spartaanse spelende David Roth zijn rol, wellicht de beste van zijn carrière, steeds verder uitdiept.

Tim Roth als David in Chronic Beeld
Tim Roth als David in ChronicBeeld

Een man die in zijn auto voor het huis van een jonge vrouw wacht, haar volgt zodra ze naar buiten komt en wegrijdt. Omdat je de twee niet kent, krijgt het openingsbeeld van Chronic meteen iets onheilspellends - ondanks het feit dat achtervolger David wordt gespeeld door een vriendelijk ogende man als Tim Roth en hij zijn missie kalm uitvoert, stapvoets rijdend door de straten van Los Angeles.

De Mexicaanse regisseur-scenarist Michel Franco (Después de Lucía) weet precies hoe hij het publiek van zijn eerste Engelstalige film moet bespelen met zulke suggestieve shots. En dat ze een zeker effect zullen hebben, wanneer we David zien werken als thuisverpleger. Is David wel te vertrouwen als hij een terminaal zieke, uitgemergelde vrouw wast? Hebben de rust en de intimiteit van de scène ¿ het wasritueel in één lange opname, sereen licht, zacht zomers briesje - niet iets ontzettend akeligs? Hoe verhouden Davids vaste bezigheden - de ziekenverzorging en het (ook op Facebook) stiekem volgen van het meisje (Sarah Sutherland, dochter van Kiefer) - zich eigenlijk tot elkaar?

Aan David hoef je het niet te vragen: hij is een man die zichzelf vastschroeft in zijn geheimen. Na de begrafenis van een cliënte wijst hij de toenadering van een familielid resoluut af. Aan vreemden vertelt hij dat hij zijn vrouw heeft verloren, en zo wurmt hij zich steeds weer met leugens en subtiele manipulaties het bestaan binnen van de mensen die hij verzorgt; haast dwangmatig, maar ook alsof hij alleen bij anderen geborgenheid vindt. Dat laatste wordt benadrukt door de decors: staat David in de woningen van zijn cliënten te koken of zit hij onderuitgezakt op de bank, dan zou je bijna denken dat hij daar echt thuishoort. Zijn eigen flat is intussen zo kaal en anoniem als een hotelkamer.

Broederliefde

Met Chronic maakt regisseur Michel Franco een imposant debuut in de VS. Acteur Tim Roth draagt de film. Een gesprek.

Davids gedrag wijst op een fikse tragedie in het verleden, die door het in Cannes bekroonde script van Chronic geleidelijk wordt prijsgegeven. Tegelijkertijd diept Roth zijn rol - wellicht de beste van zijn carrière - steeds verder uit. Zijn expressie-arme vertolking lijkt zo spartaans als de statische cameravoering en de muziekloze geluidsband, maar hij verleent David ook een uiterst fijn laagje warmte en kwetsbaarheid. Wanneer David zijn cliënten verschoont, optilt uit bed of naar de chemokuur rijdt - taferelen die worden getoond zonder enig sentiment - is de Goudlokje-achtige parasiet die hij óók lijkt te zijn, volledig verdwenen.

Door cameraman Yves Cape vrijwel continu in beeld gehouden, suggereert Roth zonder haperen een grote diepte onder het oppervlak van de film. Jammer van dat extreem abrupte slot: het laat je onnodig confuus achter en doet even vergeten hoe eerlijk Chronic de raadsels en gebreken van het leven onder ogen durft te zien.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden