Chic en politiek

Na een ingrijpende verbouwing gaat het illustere hotel Des Indes in Den Haag weer open. Des Indes, dat altijd een bijzondere band had met de politiek, behield zijn authentieke details, maar het maitressedeurtje is verdwenen....

De klanten van Ron Goedvolk, uitbater van een terras tegenover het hotelDes Indes, moeten er niks van hebben; dat geel dat ze op de buitenmuren vanhet gebouw hebben gesmeerd. 'Die kleur moeten ze bewaren voor huisjes aande Cote d'Azur', klagen ze tegen Goedvolk. 'Maar niet voor dat statigeHaagse hotel.'

De komende tijd zal er nog wel meer worden getwist over smaak want dezeweek doet het Des Indes na een ingrijpende verbouwing haar deuren weer openvoor publiek. De 147-jarige 'Grande Dame' van het Lange Voorhout had dezefacelift hard nodig en voor de make-up is de Parijse interieurarchitectJacques Garcia aangesteld.

'En heeft hij het niet ge-wel-dig gedaan', verzucht Petra André, publicrelations manager van het hotel, terwijl ze in de hal staat. 'Garcia wildehet hotel een moderne uitstraling geven zonder de authentieke detailstekort te doen en volgens mij is dat goed gelukt. Kijk maar eens naar het19e eeuwse stucwerk op het plafond dat hij in blauwe en turkooise tintenheeft laten schilderen.'

Daags voor de opening moet je nog even door de rollen vloerbedekking,de steigers en de houten vlonders heenkijken, maar inderdaad: de glorie vanhet hotel laat zich zelfs in deze puinhopen niet verhullen. Maar het zijntoch die 'authenthieke details' die indruk maken, zoals de manshogekroonluchter die nog in een gigantische plastic zak hangt om haar tegen hetronddwarrelende stof te beschermen, of de indrukwekkende koepel en dehouten lambrizering, afgezet met tegeltjes, in de bar.

In eerste instantie is het Des Indes in 1858 gebouwd als herenhuis voorBaron van Brienen die in het centrum van Den Haag een plekje wilde hebbenom feesten te kunnen geven. Het heeft hem anderhalve ton goud gekost, maardaar kreeg hij dan ook een leuk optrekje voor. Later verkocht zijn zoon hetdoor aan de hotelier Paulez en vanaf 1881 bood het Des Indes onderdak aanbetalende gasten, waaronder klinkende namen als Anna Pavlova (die in hethotel aan een longontsteking is overleden), Mata Hari en artiesten alsPrince en U2.

'Ach, al die beroemdheden', zucht Arie Doorduyn. Hij woont al zestigjaar tegenover het hotel, boven zijn antiekwinkel Mont Martre. 'Mijnslaapkamer heeft uitzicht op die ramen daar', wijst hij aan. 'Keek ik opeen dag zo bij de Rolling Stones naar binnen.' En met een knipoog: 'En zijbij mij natuurlijk.'

Omdat Doorduyn als kleine jongen al fruit bij het hotel afleverde (zijnvader had een groenten- en fruithandel) vond hij al die grootheden niksbijzonders. 'Je bent het gewend hè', zegt hij lachend. De intieme detailswaar het personeel ongetwijfeld tegenaan moet zijn gelopen, worden nooitaan buitenstaanders doorgebriefd. 'Het enige dat ik weet, is dat er ooiteen stel oliesjeiks logeerden en dat die zo belachelijk veel herrie maaktenmet de dames die ze hadden besteld, dat het management klachten kreeg vanandere gasten. Toen hebben ze een villa in Wassenaar geregeld en die sjeiksdaar heel discreet naartoe gebracht.'

Ron Goedvolk (71) die elke donderdag en zondag met zijn terras op deantiekmarkt van het Lange Voorhout staat, is een wandelende catalogus overde geschiedenis van 'het mooiste plein van Europa'. 'Ach ja, vroeger', zobegint hij, 'vroeger kwamen de dames en heren nog met hun koetsen aan. Degarageboxen in de straat achter het hotel, hoorden vroeger bij hetkoetshuis. En in de kleine kamertjes erboven sliepen de kamermeisjes, destrijksters en de dames van het linnengoed.'

Het kleinste huis van Den Haag, een eindje links van het hotel, heeftook iets met die dienstmeisjes te maken. 'Op de plaats van het huis wasooit een steegje waar de jongedames doorheen liepen als ze uit warengeweest en zich naar huis lieten brengen door aangeschoten, luidruchtigeheren. Natuurlijk werden de patriciërs die naast de steeg woonden daarwakker van en ze besloten om de steeg dicht te metselen. Deurtje ervoor,raampje erin en voila!'

Een ander interessant deurtje (ondertussen omgebouwd tot het raam vaneen kantoor) zat aan de achterkant van het hotel. Dit was de zogenoemdemaitresse-ingang waar dames die tegen betaling op bezoek kwamen bij degasten, naar binnen werden geloodst. 'En dan door de gang naar dedienstlift waarmee ze weer bij de kamers konden komen', vertelt Goedvolk.'Maar tegenwoordig, met die escort-bureaus die je vanuit je kamer kuntbellen, is dat omzichtige gedoe nergens meer voor nodig.'

Van een heel andere orde is de verbintenis die het hotel heeft met depolitiek; het is de naamgever van het Des Indes-beraad: de bijeenkomstenwaar PvdA, VVD en D66 de koppen al bij elkaar stoken lang voordat 'Paars'werd uitgevonden. 'In de jaren zeventig rustte er nog een taboe opsamenwerking tussen liberalen en socialisten', vertelt Frank de Grave,oud-minister van Defensie en lid van het beraad. Het begon in 1973 naaraanleiding van een abortuskwestie, maar volgens De Grave was het vooral'een groepje eigenzinnige mensen dat meende dat niet altijd één partijaan de macht kon zijn. En in het Des Indes konden we in een statigeomgeving, ver weg van de actualiteit, met elkaar filosoferen.'

De Grave heeft goede herinneringen aan het hotel, waar hij als landelijkvoorzitter van de JOVD (de aan de VVD gelieerde Jongeren Organisatie voorVrijheid en Democratie) voor het beraad kwam. 'Ik studeerde nog en had eenhele oude auto - en het was natuurlijk prachtig om daarmee het chiqueVoorhout op te rijden en hem weg te laten zetten door een man in livrei.'

Ferry Hoogendijk, oud vice-fractie voorzitter van de LPF, had al eenmooie auto toen hij het Des Indes frequenteerde, maar omdat hij geen zinhad om daar elke dag uren in te zitten, op weg van zijn huis in Naardennaar Den Haag, ging hij permanent in het hotel wonen.

In het Des Indes wachtte de LPF de verkiezingsuitslag af, en omdat departij nog geen eigen ruimte had in de Tweede Kamer, werd het hotel latergebombardeerd tot hun hoofdkwartier. 'Na de verkiezingen was het een komenen gaan van mensen die zelf dachten dat ze minister konden worden en mensenvan wie wij dachten dat ze iets konden betekenen', herinnert Hoogendijkzich. 'Daar kwam natuurlijk een heleboel pers op af. Rijen dik stonden zein de lobby en op de trappen, en daar werd het hotel, dat ook nog onderdakbood aan 'normale gasten', natuurlijk doodziek van.'

Ondertussen loopt Rob Brinkel, één van de eigenaren van Des Indes,langs het terras van Ron Goedvolk. Ron zwaait, biedt koffie aan (waarBrinkel geen tijd voor heeft) en vraagt hem naar de verbouwing. 'Het wordthet mooiste hotel van Nederland', antwoordt Brinkel, en loopt verder metzijn mobiele telefoon aan zijn oor.

'Dat klínkt goed', zegt Goedvolk, 'maar dat is ook het beetje hetprobleem van het Des Indes. Er ligt geen gewone drempel voor de deur, maareen hele biels, als je begrijpt wat ik bedoel.' Hij staat op en doet voorhoe je over een verhoging heen moet stappen. 'Mensen lopen niet zomaar naarbinnen, omdat het zo chique is. Als iemand me bijvoorbeeld vraagt waar zenaar de wc kunnen, durven ze niet even bij het Des Indes naar het toilette gaan. Dat is jammer, want iedereen zou er minstens één keer koffiemoeten drinken, gewoon om te zien hoe mooi het is.'

UItmuntend voor Indische families

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden