Recensie Charlie en Hannah gaan uit

Charlie en Hannah gaan uit is gek, chaotisch, verrassend en bij vlagen vervelend (drie sterren)

Charlie en Hannah gaan uit wil een generatieschets zijn, maar daarvoor is de film te dun. 

Charlie en Hannah gaan uit

Komedie

RegieBert Scholiers

MetDaphne Wellens, Evelien Bosmans, Patrick Vervueren, Steef de Bot, Frances Lefebure

76 min., in 13 zalen.

Wie de aftiteling van Charlie en Hannah gaan uit helemaal uitzit, kan lezen dat de film liefdevol is opgedragen aan Frank (2011-2017), de cavia. Daarna volgt nog een gesprekje tussen een aantal gebouwen over Tinder en de Eiffeltoren.

Onnavolgbaar, absurd, grappig, of in ieder geval zo bedoeld – precies zo is ook het filmdebuut van de Vlaming Bert Scholiers. De titel is meteen de plot: Charlie en Hannah, twee vrouwen van rond de twintig, gaan stappen in Antwerpen.

De nacht begint als een Woody Allen-film, met overdadig kletsende twintigers op een feestje, gefilmd in zwart-wit met jazzy muziek op de soundtrack. Maar vanaf het moment dat Charlie en Hannah een bonbonnetje eten (‘geen drugs’, verzekert Hannah de kijker, ‘het is homeopatisch’) kan opeens alles: dan kunnen de borsten van Hannah laten weten dat ze zin hebben in kebab, komt een mummie in ontkenningsfase meedansen en blijkt er een bordeel te bestaan bevolkt door romanfiguren – ‘gisteren heeft een Poolse kerel de vijf Bennet-zusjes op alfabetische volgorde gedaan’.

Terwijl de vrouwen ieder met een andere man door de stad dolen en Scholiers knipoogt naar de stomme film en Italiaanse Gaillo-horror (het enige deel in kleur), blijven zijn personages op zijn Woody Allens doorkletsen. Scholiers castte toevallig de vriendinnen Daphne Wellens (als de neurotische Hannah) en Evelien Bosmans (als de onderkoelde Charlie), die leuk en fris zijn en hun eigen stopwoordjes en anekdotes in het script verwerkten.

Hannah en Charlie gaan uit wil een generatieschets zijn over dolende vrijgezellen en rusteloze twintigers, over seks, de liefde en de ex-liefde. Maar daarvoor is de film ondanks alle ambitie toch te dun. Serieuze gesprekken over (voorbije ) liefde worden ondermijnd met een al dan niet geslaagde grap of onderbroken door iets absurds voordat er iets wezenlijks is gezegd. Een verhaal over seks met een half bewusteloos meisje is minder grappig dan het ongetwijfeld bedoeld is.

Wat Charlie en Hannah gaan uit wel is: een beloftevol, gek chaotisch debuut, soms verrassend anders dan anders, en bij vlagen vervelend. Alsof je 76 minuten lang naast een aangeschoten twintiger zit. Eentje die grappig wil zijn, en dat soms ook is, en die zichzelf met slimmigheidjes overschreeuwt om indruk te maken. Hoeft echt niet, wil je hem influisteren. Een beetje minder is misschien wel leuker.

Meer over

Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.