Muziekrecensie Charles Bradley

Charles Bradleys geweldige smeekstem wordt postuum geëerd met niet eerder gepubliceerd materiaal (drie sterren)

Beeld RV

Eeuwig zonde, het overlijden van soulzanger Charles Bradley, september vorig jaar. Net toen hij op latere leeftijd (hij werd 69) het succes kreeg waar hij zo lang van had gedroomd.

Zijn platenmaatschappij vond nog wat bruikbaar materiaal van de drie albums die hij tussen 2011 en 2016 uitbracht. Black Velvet, vernoemd naar zijn vroegere artiestennaam als James Brown-imitator, is een onevenwichtige, maar bij vlagen sterke soulplaat, waarop Bradleys hysterische smeekstem precies klinkt zoals we het willen horen.

De enige misser is de iets te overdreven smachtende versie van Neil Youngs Heart Of Gold. En ook de afwijkende versie van het eerder uitgebrachte Victim Of Love had best op de plank mogen  blijven. Maar toch, hoe Bradley de wanhoop in zijn soulmuziek liet doorklinken, doen maar weinigen hem na. Hoezeer we hem missen, maakt dit postume album duidelijk.

Soul

Charles Bradley

Black Velvet

Drie sterren

Daptone/V2

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.