Chantal Janzen heeft komisch talent, maar grapniveau van Het Verlangen is heel flauw

Chantal Janzen heeft goed geoefend op haar Amsterdamse accent en beschikt over komisch talent. De uitwerking hapert op grapniveau: het is allemaal flauw, of heel flauw.

Chantal Janzen in Het Verlangen.

Het Verlangen begint met een wat zalvende, voor de film verder overbodige voice-over. Dat elk leven een boek op zich is. Dat in ieder van ons een romanfiguur schuilt, een dromer, verliezer, een held. En dat dit verhaal over Marc gaat. Dat gaat het niet, overigens. Of niet echt. Marc is veeleer een veredeld bijpersonage: de nukkige helft van de jongste generatie van de chique uitgeversdynastie Goudemondt. Een rol van Gijs Naber, in een onbestemde variatie op zijn onwillige personage in Aanmodderfakker. Marc wordt in de familiezaak bijgestaan door zijn meer dienende broer Boudewijn (Alex Klaasen).

Het gaat beroerd met de uitgeverij. Dat is de schuld van de media, die enkel op uiterlijkheden selecteren.

Dus besluit het tweetal Brigitte Hooijmakers (Chantal Janzen) tot schrijver te kneden: de simpele maar aantrekkelijke schoenverkoper die kwam aanzetten met haar onpublicabele manuscript vol taalfouten. Zij wordt gepresenteerd als auteur van het kloeke literaire meesterwerk Het Verlangen.

Het verlangen. Komedie. Regie: Joram Lürsen. Met: Chantal Janzen, Gijs Naber, Alex Klaasen, Peter Bolhuis, Jelka van Houten, Bram van der Vlugt, Anne-Wil Blankers. 90 min., in 123 zalen.

Heimelijk is dat geschreven door de publiciteitsschuwe, onmogelijk aan het DWDD-circus te slijten Herman (Peter Bolhuis). Hij is een literair genie, maar ook dik, morsig, oud, voorzien van wijnvlek en spraakgebrek. De wisseltruc vindt plaats met goedkeuring van alle partijen. Tot Het verlangen een monsterhit blijkt en Hermans ego hem parten gaat spelen.

Zo'n groteske maskerade kan beslist spitsvondig uitpakken, voorbeelden zat uit de literatuur en film. Het Verlangen zit vol bruikbaar contrast: schoonheid tegenover intellect, pedanterie tegenover infantiliteit. Maar de uitwerking hapert op grapniveau: het is allemaal flauw, of heel flauw. Brigitte begrijpt steeds allerlei moeilijke woorden niet, stotteraar Herman stottert.

Chantal Janzen heeft goed geoefend op haar Amsterdamse accent en beschikt over komisch talent, maar als Brigitte blijft ze Chantal Janzen van de televisie die nu even plat praat. Een halverwege de film al sleets effect. Haar personage bezit ook nauwelijks kenmerkende karaktertrekken, buiten dat accent. Brigitte wil vooruit in het leven en ze houdt van schoenen, dat is het wel.

Het Verlangen stuurt Brigitte de wereld in: wat (media)optredens, een literair tripje naar het buitenland met verplichte cameo's (Robert Vuijsje, Ronald Giphart). Ook beleeft ze een lauwe, zonderlinge flirt met een persiflage op Arnon Grunberg (Jochum ten Haaf).

Het wringt enigszins dat de komedie op filmposters wordt aangekondigd als 'van de makers van Alles is liefde en Alles is familie'. Ja: zelfde regisseur, zelfde producent en handjevol dezelfde acteurs. Maar geen script of dialoog van scenarist Kim van Kooten.

Wel van Frank Ketelaar, de productieve schrijver van hoogstaande tv-series als Overspel, Klem en de Hazes-musical en -speelfilm Zij gelooft in mij. Ketelaar werkte al vaker samen met regisseur en oud-filmacademieklasgenoot Lürsen (o.a. voor In oranje). Maar op een of andere manier klinkt zijn dialoog in Het Verlangen gestold, alsof de cast net even te vaak repeteerde. De aankleding is gelikt, de cameravoering soepel. Daaraan ligt het niet.

Het Verlangen is een cynische film, bevolkt door personages met wie de filmmakers nauwelijks begaan lijken. En hij stuurt aan op een onoprecht liefdesslot. Alsof Ketelaar en Lürsen het doek optrekken: kijk, onze film poseert slechts als romantische komedie. Dat maakt dat je dan toch half geïntrigeerd de zaal verlaat. Wat was dit eigenlijk?

Talkshows in Nederlandse films

Nederlandse filmmakers maken gretig gebruik van het decor van De Wereld Draait Door en RTL Late Night. De ene na de andere presentator speelt zichzelf. Maar niemand overtreft Astrid Joosten. (+)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden