IDFADocumentaire

Celebration pelt alle glamour van Yves Saint Laurent af en toont hem als mens van vlees en bloed

Celebration, over couturier Yves Saint Laurent, was al jaren af, maar is nu pas te zien. De reden: de film is ontluisterend. 

Celebration van Olivier Meyrou. Beeld null
Celebration van Olivier Meyrou.

Twee misvattingen over Celebration, de documentaire over modeontwerper Yves Saint Laurent. Allereerst: dat het een nieuwe, en de zóveelste documentaire over het genie Saint Laurent is. Ten tweede, gezien de titel: dat het een feestelijk eerbetoon betreft.

Klopt dus allebei niet. Celebration, van de Franse regisseur Olivier Meyrou, is allesbehalve nieuw. De documentaire werd in de laatste twee jaar vóór Saint Laurents pensioen in 2002 opgenomen en in 2007 warm ontvangen op het filmfestival van Berlijn en de Berlinale in Athene. Maar daar bleef het bij, want Saint Laurents partner Pierre Bergé, die Meyrou in eerste instantie ruimhartig achter de schermen had gelaten, schrok zich na het zien van het resultaat een hoedje. Hij hield vertoning van de film in heel Frankrijk tegen.

Nu zowel Yves als Pierre het hoekje om zijn is de film alsnog gedistribueerd en is voor iedereen te zien – en te begrijpen – waarom dit verhaal volgens Bergé het daglicht niet kon verdragen. Celebration is absoluut geen feestprent namelijk, eerder een tragische voorstelling. Dicht op de huid, handen en schouders van Saint Laurent gefilmd, pelt de documentaire alle glamour van het bestaan van de modelegende af, en toont hem als een mens van vlees en bloed. Een oude, bibberende man met pingpongende pupillen en bibberende lippen. Met perkamenten handen die iets te vaak nerveus de haren van zijn grote pruik gladstrijken, en net iets te lang nodig hebben om een jurk op papier te schetsen. ‘Wij zijn het laatste couturehuis met een nog levende couturier’, zegt hij tijdens een interview met een journalist. Dat is überhaupt nogal een uitspraak en een sneer richting jonge couturiers, maar bovenal een aperte leugen, als je bedenkt dat toen hij het zei Valentino, Armani en Lagerfeld nog in full swing waren. Valentino ging in 2007 met pensioen en leidt thans het betere, diepbruine jetsetleven, de andere twee werken tot op de dag van vandaag onverdroten voort.

Yves Saint Laurent in 2001.  Beeld null
Yves Saint Laurent in 2001.

Dat pochen en overdrijven komt niet zozeer uit de koker van de bedeesde zenuwpees Saint Laurent, maar uit die van Pierre Bergé: ontdekker, pygmalion, regisseur en strohalm van Yves. Hij weet dat een goed verhaal en een mooi plaatje goud waard zijn in de modebusiness. En dat een couturekeizer beter niet gezien kan worden terwijl hij blundert bij zijn stofkeuze, weifelt bij het schetsen, twijfelt over accessoires en zich vergist in schoenmaten. Waar in het atelier zijn brave naaisters en zijn rechterhand Loulou de la Falaise hem overeind houden, daar doet buiten de deur Pierre dat. Als Saint Laurent een prijs in ontvangst moet nemen, kauwt Bergé zijn speech voor en bijt hem toe dat hij rechtop moet staan, en vooral niet voorover moet buigen als een oude man. Waarmee Celebration misschien net zozeer gaat over Yves Saint Laurent als tanende schepper van legendarische mode, als over Bergé als tanende schepper van de legende Saint Laurent.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden