column paris fashion week

Cécile à Paris: Vloerkleden, verdwenen accenten en blote benen – niks blijft bij het oude

Dag 5:  Er verandert ook een hoop in modeland, van uitnodigingsbeleid tot een accent aigu. 

Het was een harde dobber, vrijdagavond. Ten eerste moest ik onder ogen zien dat ik als inktkoelie van de Volkskrant anders word ingeschaald dan als hoofdredacteuse van een glansblad. Nee, ik kreeg na zes kruiperige smeekmailtjes echt echt echt geen kaart voor de show van Celine, zelfs geen nederige standing, want ‘the space is really limited’ – ja, ammehoela. En sakkerloot, want omdat dit de eerste show was met Hedi Slimane als creative director wilde ik deze nou juist dolgraag zien.

Een kleed dat Virgil Abloh voor Ikea ontwierp. Beeld Ikea

Urmend ging ik naar een andere happening, van Ikea X Virgil Abloh, de nieuwe zwarte modemessias die zo hot is dat een volgesnoten zakdoek van Hem nog zou verkopen. Om kwart over 8 zou Hij zijn limited editie karpetten verklaren. De kleden waren ter plekke te koop waardoor ik aan de champagne ging tussen allerlei lieden die met manshoge rollen tapijt rondliepen. Hoogst verwarrend. ‘Is Virgil er al?’, vroeg ik om half 8. Niet dus, Abloh had al om zeven uur gesproken en was ’m gepeerd naar de Celine show. Hij wel.

Modellen op de catwalk tijdens de show van Celine. Beeld Getty Images

In de metro terug keek ik op mijn telefoon naar een livevideo van de show, via het Instagramaccount van een collega van de Duitse Bazaar. Zo zag ik hoe Slimane het erfgoed van zijn voorgangster Phoebe Philo, hogepriesteres van de intelligente, volwassen en draagbare vrouwenmode in ontroerend mooie kleurstellingen rücksichtslos de nek omdraaide. Het was zwart, strak, kort en – exusez le mot – hoerig. Precies dát wat Slimane jaren terug ook voor het huis Saint Laurent had gedaan. En waar Slimane bij Saint Laurent de Yves had verwijderd, daar had hij bij het van origine Céline geheten huis de accent aigu weggepoetst. Het gore lef! Enfin, ik had dan wel geen kaart, ik heb lékker puh tenminste nog wél een accént op de éérste é van mijn naam.

Voor wie weten wil wat voor modeliefhebbers het gevoel is dat zo’n koerswijziging teweegbrengt: alsof je naar je lievelingsrestaurant gaat, met zorg en smaak bereide gangen verwacht in een warme omgeving maar opeens ijskoude sushi geserveerd krijgt onder een tl-balk, terwijl bij wijze van spreken Iron Maiden uit de speakers knalt. Een slag in het gezicht.

Hedi Slimane na afloop van de show van Celine. Beeld AFP

Natuurlijk, als modejournalist moet je je eigen smaak kunnen uitschakelen, en als ik de kleren dinsdag in de showroom van dichtbij bekijk zal het vakmanschap van Slimane ongetwijfeld blijken – want pakken maken kan hij wel degelijk, vandaar ook dat Celine nu voor het eerst mannenmode brengt. Maar wat vooral steekt is dat Slimane niet refereert aan zelfbewuste, zelfvoorzienende vrouwen, sinds jaar en dag de doelgroep van Céline, maar aan meisjes die niks beters te doen hebben dan met blote benen en op hoge hakken van nachtclub naar nachtclub trippelen.

Ook de gezaghebbende modejournalisten  Vanessa Friedman van The New York Times  en (in mindere mate want allicht minder onafhankelijk) Suzy Menkes van Vogue hadden het er moeilijk mee. Logisch ook, want zij zijn – net als voormalig Céline-opperhoofd Phoebe Philo (en ik zei de gek) werkende moeders die niet veel hebben met ouderwetsige poppenkleertjes.

Genoeg om over na te denken en te praten. Meer in de uitgebreide terugblik op Paris Fashion Week later deze week.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden