Catherine Frot is trots en kwetsbaar als Marguerite

Al zingt ze zichzelf naar de afgrond, dan nog maakt Catherine Frot haar personage Marguerite trots, menselijk en kwetsbaar tegelijk. Spijtig dat Xavier Giannoli met een overvloed aan personages afdwaalt van haar karakter.

Beeld uit Marguerite. Beeld .

Haar stem heeft iets puurs en zuivers, vindt de een. Haar talent verdient geen recensie maar een gedicht, vindt de ander. 'Ze zingt alsof ze een duivel uit haar ziel wil bannen', staat er na haar eerste publiekelijke optreden in de krant.

Het zijn drie manieren om hetzelfde te zeggen: de steenrijke weldoenster Marguerite Dumont kan echt niet zingen. Sterker, ze zingt zó vals dat het haast weer kunst wordt. Punt is alleen dat Marguerite (Catherine Frot) het zelf niet doorheeft. Tijdens haar benefietsoirees ten behoeve van Eerste Wereldoorlogweesjes hijst ze zich in weelderige operakostuums en klimt ze onverschrokken naar de hoogste noten in Mozarts Zauberflöte of Wagners Ring - zonder te beseffen wat ze het publiek aandoet met haar vocale wurggrepen. Niemand die haar in de Franse tragikomedie Marguerite de waarheid durft te zeggen; haar echtgenoot (André Marcon) zorgt dat hij bij elk recital met panne langs de weg staat.

Een beetje gek

Regisseur-scenarist Xavier Giannoli (À l'Origine) baseerde zijn hoofdpersonage losjes op de Amerikaanse societydame Florence Foster Jenkins (1868-1944), die ooit Carnegie Hall afhuurde voor haar volledig afwezige zangtalent. Misschien is Marguerite een beetje gek, maar na haar eerste afgrijselijke aria wint ze toch al snel je sympathie en begrip. Ongelukkig getrouwd, enkel gewaardeerd om haar geld, verlangt Marguerite naar een zinvolle invulling van haar leven - naar iets wat echt van háár is. Daarmee sluit ze uitstekend aan bij de anarchistische tendenzen in het artistieke Parijs van de jaren twintig en staat ze hoog boven de talloze profiteurs die uit schijnheiligheid meegaan in haar divadromen.

Aan Frot, die tijdens de apocalyptische zangnummers begrijpelijkerwijs werd nagesynchroniseerd, is de figuur van Marguerite goed besteed. Al omringt Marguerite zich met opgezette struisvogels, al zingt ze zichzelf naar de afgrond, dan nog maakt Frot haar menselijk, trots en kwetsbaar tegelijk.

Des te spijtiger dat Giannoli met een overvloed aan personages en intriges afdwaalt van Marguerite's karakter, zodat het gevoel knaagt dat er méér in deze droeve heldin had gezeten. Afwachten dus wat Stephen Frears en Meryl Streep ervan maken, in hun volgend jaar te verschijnen Florence Foster Jenkins-biopic.

Marguerite. Tragikomedie. Regie: Xavier Giannoli. Met: Catherine Frot, André Marcon, Denis Mpunga, Michel Fau, Christa Théret, Sylvain Dieuaide, Aubert Fenoy. 127 min., in 27 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden