Cassadaga

Vaarwel aan indie-status

Gijsbert Kamer

Hoe mooi de muziek van Conor Oberst bij vlagen ook is, je had altijd het idee dat de liedjesschrijver die met zijn band Bright Eyes zes jaar geleden als de 'nieuwe Bob Dylan' werd binnengehaald, beter kon.
Vol ideeën zat 'ie, en op een plaat als I'm wide awake, It's Morning (2005) kwam hij bijna aan alle beloftes tegemoet. Maar op die traditionele americanaplaat wilde hij net iets te nadrukkelijk als een hedendaagse Gram Parsons country en rock combineren.
Op zijn nieuwe cd Cassadaga is het niet de onvermijdelijke Emmylou Harris die hem van repliek dient, maar de minstens zo goede Gillian Welch. Hun duet Classic Cars is een hoogtepunt op het album dat opnieuw zeer ambitieus is opgezet. Het is zonder meer de duurst geproduceerde Bright Eyesplaat, en de orkesten die opduiken zijn een definitief vaarwel aan de 'indie-status' die Oberst bij velen genoot. Het opgewekte Four Winds en het knappe Middleman behoren tot zijn beste werk. Het wemelt opnieuw van de mooie tekstregels en titels (Soulsinger in a session band) en de plaat klinkt prachtig. Eén minpuntje: met een paar liedjes minder (Coat check dream song is bijvoorbeeld een zwakke broeder) was de betovering er pas echt geweest.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden