Week in boeken Cash Carraway

Cash Carraway laat een wereld zien die zelden wordt belicht in de literatuur

De Britse auteur Cash Carraway laat een wereld zien die zelden wordt belicht in de literatuur.

Cash Carraway.

De meeste Engelse schrijvers hebben een onberispelijke achtergrond, zonen en dochters van legerofficieren, schrijvers, onderwijzers, dominees en natuurkundigen. Auteurs uit de arbeiders- en onderklasse zijn er altijd bekaaid afgekomen. Irvine Welsh en John King zijn de voornaamste vertegenwoordigers van wat ‘proletarian literature’ wordt genoemd. Zij krijgen nu gezelschap van een bijzondere vrouw: Cash Carraway. Haar net verschenen memoires, Skint Estate, een relaas over twaalf ambachten en dertien ongelukken, beloven een succes te worden.

De meeste schrijvers hebben een schrijfkamer, maar Carraway heeft altijd geschreven in cafés, opvanghuizen, pensions, bij vrienden thuis en in vochtige flats. Sinds ze op haar 16de het ouderlijke huis ontvluchtte, is de nu 38-jarige schrijver 46 keer van woonlocatie veranderd. Schrijven over haar ervaringen hield deze nazaat van Ierse immigranten op de been. Het kon ook zorgen voor complicaties: toen een uitgever haar toneelstuk Refuge Woman accepteerde en een bescheiden voorschot gaf, raakte ze haar bijstand, en noodwoning, kwijt.

Skint Estate – ‘skint’ betekent blut en ‘estate’ is in dit verband een armenwijk – laat een wereld zien die zelden wordt belicht in de literatuur. Het is een hedendaagse versie van Love on the Dole, het boek van Walter Greenwood over de menselijke gevolgen van de economische crisis begin jaren dertig, dan wel de Britse versie van Charles Bukowski, de Amerikaanse chroniqueur van de armoede. Carraway staat model voor de duizenden Londenaren die meerdere McJobs hebben en geen veilige woonplek, en voor wie het leven een overlevingstocht is.

Voor mannen is Skint Estate geen plezierige literatuur. Ze schrijft over hoe ze in elkaar werd geslagen door de vader van haar dochtertje, hoe ze haar zwangere lichaam in peepshows toonde aan glurende heren en hoe ze werd uitgebuit door een man die zich als ‘vriend’ had voorgedaan. De beste man in deze autobiografie is haar vader, die haar naar theaters en bibliotheken meenam. Toen ze 14 was verliet hij het ouderlijk huis, Cash achterlatend met haar agressieve moeder. En met liefde voor schrijven en boeken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden