InterviewCarrie Coon

Carrie Coon speelt niet meer zus-van of agent, maar leading lady: ‘Ik voel me eerder character actor’

Carrie Coon (39) is zo’n actrice die je steeds opnieuw kunt ontdekken: is zij niet... die fenomenale actrice uit Fargo, uit the Leftovers? Inderdaad. Maar met haar rol in The Nest kan haar leven als leading lady dan toch beginnen. 

Carrie Coon in The Nest.Beeld Filmstill

Het is altijd ingewikkeld om reacties te peilen aan de telefoon, maar als het woord ‘beroemder’ valt, slikt actrice Carrie Coon (39) hoorbaar een lach weg. 

Hoe het is om eerst jarenlang in het theater te staan, en dan langzaam, als een dieseltje, een acteercarrière op het scherm op te bouwen en via televisieseries steeds beroemder te worden?

Ingehouden proest. De opgetrokken wenkbrauw, haar geamuseerde blik – je vóélt ze aan de andere kant van de lijn, tijdens een telefonisch interview met drie verslaggevers uit Europa. ‘Ik voel me helemáál niet beroemd. Ik woon in Chicago, niet in Los Angeles of New York, dus ik word niet herkend op straat. Als mensen me al opmerken, is dat eerder door mijn stem dan mijn gezicht. Ik ben kameleon-achtig.’

Dat is misschien de reden dat de naam Carrie Coon ook hier bij de wat minder fanatieke seriekijker nog weinig belletjes zal doen rinkelen. In zijn series-jaaroverzicht in de Volkskrant riep Mark Moorman 2017 al uit tot haar doorbraakjaar, na haar opzienbarende acteerwerk als de onderkoelde agente Gloria in het derde seizoen van Fargo en als de rouwende moeder Nora in het derde seizoen van de HBO-serie The Leftovers: ‘Allemachtig, Carrie Coon! Coon! C, dubbel O, N!’

Maar dan kijk je nietsvermoedend naar het tweede seizoen van Netflix-serie The Sinner, anderhalf jaar later, en denk je: wácht! Wie ís dat ook al weer, die de ijzige sekteleider Vera speelt? Wat is die geweldig! Coon is een actrice bij wie je altijd opveert, maar die je op een gekke manier steeds opnieuw ontdekt. Ze had bijrollen in David Finchers Gone Girl, in Steven Spielbergs The Post, en Steve McQueens Widows. Echt.

Ook in haar nieuwste film, The Nest, valt acteur Jude Law in eerste instantie meer op dan zij. Hij speelt een gladde, op status beluste zakenman, een blufkonijn dat ergens in de jaren tachtig zijn carrière in het slop ziet raken. Hij besluit dat hij met zijn Amerikaanse echtgenote Allison (Coon) en hun twee kinderen moet verhuizen naar een gigantisch landhuis in Engeland. Terwijl hij daar steeds wanhopiger de façade van succesvolle alfaman op probeert te houden, lopen binnenshuis de spanningen razendsnel op, kantelen de verhoudingen en beginnen de haarscheurtjes in hun huwelijk dikke barsten te worden.

‘Ik had nog nooit een film over een huwelijk gezien zoals deze’, zegt Coon. ‘Het gaat niet over scheiden, of vreemdgaan. Het is niet zo dat een van de partners dood gaat. The Nest toont simpelweg de dynamiek van een huwelijk.’

Psychologische spelletjes, onderhuidse spanningen: dat is het terrein waar Coon vaak op opereert. Net als veel van haar rollen, heeft ze iets ongrijpbaars, iets raadselachtigs. Iets stevigs ook. Terwijl het ego van Allisons echtgenoot versplintert, blijft zij schijnbaar onverstoorbaar proberen er het beste van te maken. Terwijl hij met geld smijt, neemt zij bijvoorbeeld een baantje als knecht aan bij de naburige boerderij.

‘Wat ik vooral herkende’, zegt Coon, ‘is dat ze zo praktisch is. Ik kom uit het Midden-Westen van de Verenigde Staten. Daar vermijden mensen emotionele uitbarstingen en hechten ze veel belang aan zelfredzaamheid. Als Allisons familie geld nodig heeft, dan is ze niet bang om zwaar lichamelijk werk te doen. Maar ze kan zich ook opdoffen voor een zakendinertje als het moet, en transformeren tot een seksuele, flirterige vrouw. Ik hou van die dubbelzinnigheid, dat aanpassingsvermogen.’

Coon groeide op in Ohio, als middelste van vijf kinderen. Voor iets frivools als acteren was geen tijd – er was trouwens überhaupt geen acteerschool in de buurt waar haar ouders haar naartoe konden brengen. Coon stond voor het eerst op de planken op de universiteit en werkte aanvankelijk in het theater; in 2013 werd ze genomineerd voor een Tony voor de rol van Honey in Who’s Afraid of Virginia Woolf? waarna ze gecast werd voor The Leftovers en Gone Girl. The Nest is haar eerste hoofdrol in een film. Het idee is nog wennen, zegt ze. ‘Ik was altijd een tomboy, werd nooit gezien als een klassieke schoonheid. Ik voel me dus eerder karakterspeler dan leading lady. De uitdaging is om mijn onzekerheden opzij te zetten. De laatste tijd word ik steeds gecast tegenover extreem aantrekkelijke, onweerstaanbaar knappe mannen. Nog steeds twijfelt een deel van mij of dat wel klopt. En een deel van mijn familie kan dat ook nog niet helemaal geloven.’ Klaterlach.

Toch: haar cv bestaat voornamelijk uit duistere drama’s waarin ze vrouwen speelt die hun emoties verbergen – tot dat niet meer lukt. In The Nest glipt de controle Allison door haar vingers: ze maakt fenomenaal ruzie tijdens een dinertje, danst vervolgens dronken in een discotheek. ‘Dat laatste was op meerdere vlakken ingewikkeld. Dansbewegingen zijn tijdperk-gerelateerd, ik moest bestuderen hoe mensen bewogen in de jaren tachtig. Daarbij moet je je zelfbewustzijn zien uit te schakelen terwijl een kamer vol mensen naar je kijkt.’ Toch bleek dat stukken makkelijker dan een veel korter moment waarin ze tegen haar filmkinderen moest schreeuwen. ‘Dat soort woede ken ik eigenlijk niet. En ik kan er zelf niet zo goed mee omgaan als mensen schreeuwen.’ En dat geldt voor de meeste mensen, zegt ze. Die vermijden dat dus ook het liefst. ‘Daarom vind ik het als actrice interessanter om níét all the way te gaan. Vaak zie je in films personages ontploffen zoals geen normaal mens zou doen. We maken geen ruzie op die manier: we proberen op zo’n moment juist níét te huilen. Níét te schreeuwen. Ik vertrouw op regisseurs dat zij dat weten te doseren. Jude en ik komen allebei uit het theater, we zijn niet bang om groots te acteren. Als wij op stoom kwamen, was het aan regisseur Sean Durkin om ons voldoende af te remmen.’

Omdat ze relatief zo laat op het scherm verscheen (boven de 30) wordt Coon vaak gecast als moeder. Tijdens het filmen van The Nest was ze voor het eerst ervaringsdeskundige: haar zoon is vlak voor de opnamen geboren. ‘Ik had gehoopt dat het iets zou toevoegen, maar het enige dat ik merkte was dat ik minder tijd had om me voor te bereiden dan anders. Ik maakte daar me zorgen over, maar achteraf vroeg ik me af waaraan ik in al die jaren daarvoor al die tijd in hemelsnaam had besteed.’ En tijd, dat is nu belangrijker geworden. ‘Nu ik moeder ben, ben ik kritischer. Een project moet minstens zo belangrijk zijn als mijn zoon is, anders hoeft het voor mij niet.’ En op dat gebied merkt ze wel iets van die groeiende beroemdheid. ‘Het heeft mijn leven niet veranderd, maar ik kan nu wel ‘nee’ zeggen tegen projecten. En dat is de grootste luxe voor een acteur.’

Momenteel is Carrie Coon bezig met de voorbereidingen van het HBO-kostuumdrama The Gilded Age. Het is een van de eerste grote Hollywood-producties waarvan de draad weer is opgepakt nadat alles werd stilgelegd door Covid-19. Nu, tijdens de pre-productie, kan alles nog met mondmasker op, zegt Coon, dus ze voelt zich veilig. ‘En ik heb de luxe in een industrie te werken waar we meer mogelijkheden hebben om te testen dan de meeste anderen. Ik maak me weinig zorgen. Aan de andere kant: we zijn ook proefkonijnen; als we straks echt op de set staan zal duidelijk worden waar de veiligheidsrisico’s echt liggen. Mijn echtgenoot (scenarist Tracy Letts, red.) is een 55-jarige man, dus hij behoort tot de risicogroep. En het is het niet waard om voor te sterven.’

In The Nest legt Sean Durkin de fijnere mechanismen van een huwelijk bloot ★★★☆☆

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden