Review

Carmien Michels stapelt scherpe observaties tot een nieuwe, duistere wereld

Boek (poëzie) - Carmien Michels

Dichter Carmien Michels observeert scherp en schept een duistere, vaak gefragmenteerde wereld

Haar zoeken overschrijdt de grenzen van de werkelijkheid.

In 2016 won Carmien Michels (Leuven,1990), schrijver van twee romans, het Nederlands en het Europees Kampioenschap Poetry Slam. In haar poëziedebuutbundel We komen van ver beziet Michels haar leven en vraagt ze zich voortdurend af waar zij vandaan komt en waaruit haar omgeving bestaat. Een scherp observatievermogen staat in dienst van die onderneming, die een nieuwe, fascinerende werkelijkheid oplevert.

Michels ziet zichzelf steeds als deel van een groter geheel, vanaf de oevers langs de Dijle tot een hotel in Tavistock. Haar zoeken houdt niet op bij de grenzen van de werkelijkheid: ze kan zwanger zijn van haar moeder, of als stamboom het woord voeren.

Carmien Michels, We komen van ver (*****), poëzie.
Polis; 79 pagina's; euro 19,99.

Opvallend is de rustige toon waarmee ze een duistere en sprankelende, vaak gefragmenteerde wereld neerzet. De stamboom spreekt:

Zwaluwen komen hier om te sterven
als de wind mild is hoor ik ze ingetogen zingen
tradities zitten in veren en vingers
ik tooi ze met alle vingers die ik kan missen

Fragmenten uit de waarneming worden gestapeld tot een nieuwe werkelijkheid, als in een collage van een fotograaf die met snapshots een wereld aaneen smeedt:

Acht laarzen wandelen in de gayparade
drie verward een zwanger
niemand hand in hand

Gedachten verdwalen in een man een vrouw een man
die ik als rozenblaadjes uit mijn mond trek

Dagelijkse verschijnselen worden gepresenteerd als wat ze veroorzaken. Zo waait er meer dan een gure wind op de kermis van Leuven:

De septemberkermis trekt koortsblazen aan
ondersteboven komt een zonderling
tot de beste inzichten die hij beneden
in de handtas van een hondenvrouw spuwt

De chihuahua keft niet
likt de hoogbegaafde woorden uit zijn vacht
die als botsauto's
bonken in zijn hersenpan

Het ontroerende 'Jimmy' zou als gedicht sterker zijn geweest als het ophield bij de helft van wat het nu is. Dan heb ik al begrepen dat de kinderen die tegen het systeem vochten, deel zijn geworden van waar zij zich tegen verzetten, maar volhouden de afwijking te zijn:

Weet ge nog Jimmy de eed die we hebben gezworen
dat wij nooit als poppen in de pas zouden lopen
dat wij het systeem zouden bestrijden met onze moppen
dat we ons nooit zouden schamen voor onszelf, voor elkaar

'Weet ge nog Jimmy', en 'Weet ge Jimmy' komen steeds op een bezwerende manier terug, wat de tekst de kwaliteit geeft van een lied.

Weet ge nog Jimmy hoe we kauwgom
in de sleutelgaten van auto's staken
hoe we de brandkast van de directeur kraakten en vulden met confetti
hoe we nipt vervallen voedsel uit de containers van de Delhaize stalen
weet ge nog toen we voor het eerst een stinkbommeke maakten

Het is - kort of lang - een lied om grijs te draaien.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.