Cannes mist ultieme favoriet; wie krijgt de Gouden Palm?

Het festival in Cannes is op verregaande wijze vertakt met de Franse filmindustrie en dat laat zich zien in de aanloop naar de prijsuitreiking.

Rooney Mara (L) en Cate Blanchett, te zien in 'Carol' poseren in Cannes, 17 mei.Beeld AFP

Nog één film over, op de laatste zaterdagse festivaldag: een bewerking van Shakespeares Macbeth, met het acteurskoppel Marion Cotillard en Michael Fassbender in de hoofdrol. Niet uit te vlakken voor een prijs, die twee. Maar het grote speculeren is al begonnen in Cannes, waar zondagavond de Gouden Palm wordt uitgereikt door de jury onder leiding van Ethan en Joel Coen.

Het periodedrama Carol, over de wrede verdrukking van lesbische liefde in het Amerika van de jaren vijftig, wordt veelvuldig genoemd als serieuze kanshebber. Uitmuntend geacteerd door Cate Blanchett en Rooney Mara, en feilloos geregisseerd door Todd Haynes (Far From Heaven, I'm Not There).

Maar het zijn diverse films die de verschillende lijstjes aanvoeren: een editie zonder ultieme favoriet.

Schare fans

Ook Paolo Sorrentino's Youth kent een voorname schare fans, waarbij de vraag opspeelt of de doodnuchtere Coen-broers gevoelig zijn voor het pathos in de gestileerde komedie over ouderdom van de Italiaanse Oscarwinnaar.

Dat de imposante Auschwitz-helletocht van debutant László Nemes op een of andere manier bekroond zal worden, daar twijfelt vrijwel niemand over: Saul Fia is de meest rigoureuze en gedurfde film in de 19 titels rijke competitie. Maar er zijn meer prijzen te verdelen dan die ene palm.

De 68-jarige cineast Hou Hsiao-hsien wordt bovenal in de gespecialiseerde filmbladen bejubeld, vanwege zijn voor westers publiek soms moeilijk te ontwarren, maar weergaloos gefilmde The Assasin. De (oud-)voorman van de Taiwanese New Wave (en winnaar Gouden Leeuw voor A City of Sadness) werkte acht jaar aan zijn wuxia-epos met relatief ingetogen Oosterse vechtkunst. Hij filmt alsof hij schildert: uitgekiende composities, waarbij de camera vaak op afstand blijft.

Klachten

Dat het gros van de lading Franse films in competitie (vijf stuks) ondermaats was, is niet onopgemerkt gebleven: veel bezoekers klagen over de verregaande wijze waarop het festival vertakt is met de eigen filmindustrie. Wie financiering krijgt van Canal+ én een Franse ster strikt, lijkt automatisch door te stromen naar een plekje op 's werelds hoogste podium voor de artistieke film. Soms op het genante af.

Die omstandigheid is ook zuur voor Alex van Warmerdam, wiens ingestuurde thriller Schneider vs. Bax werd afgewezen. Misschien moet hij Isabelle Huppert eens bellen.

Zoals in eerdere jaren werd ook deze festivaleditie weer druk gedebatteerd over het beperkte aandeel vrouwen in de filmwereld. Terwijl de films zelf vol zitten met krachtige vrouwelijke personages, is de regie nog altijd stevig in handen van de andere sekse.

Hoge hak

Binnen dat kader was het niet vreemd dat het akkefietje op de rode loper, waar enkele vrouwelijke genodigden zonder hoge hak werden geweigerd, kon uitgroeien tot een mondiaal relletje.

Festivaldirecteur Thierry Frémaux trachtte te sussen: dit betrof geen officieel beleid, maar slechts een initiatief van enkele slecht geïnformeerde portiers. Maar niemand gelooft de man die toch aantoonbaar zijn best doet: de enige vrouwelijke regisseurs in competitie, Maïwenn (Mon Roi) en Valérie Donzelli (Marguerite & Julien) hoorden eigenlijk niet thuis op dit niveau, oordeelde de pers.

Nu is het aan de Coens. Daarbij aangetekend: hun jury telt vier vrouwen, waaronder actrice Sienna Miller.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden