Cannes laat zien wat de wereld bezighoudt

Oude bekenden en nieuwe gezichten. De 59ste editie van het Festival de Cannes bood het allemaal. De vertrouwde kwaliteit van makers als Ken Loach, Pedro Almodóvar en Aki Kaurismäki, de bravoure van relatief nieuwe filmauteurs als Alejandro Gonzáles Iñárittu, Nuri Bilge Ceylan, en Rachid Bouchareb, de registrerende, harde stijl van...

Het filmfestival van Cannes is een evenement met twee gezichten. Voor de buitenwacht is het een reusachtige kermis, waar de grote namen uit de filmindustrie met een gulle lach hun nieuwste waren aanprijzen. Een pr-platform, goed voor mooie plaatjes en gelikte praatjes die door de aanwezigheid van ruim 4500 journalisten in een ongekend hoog tempo de wereld overgaan. Het is niet voor niets dat de top van Sony Pictures het Festival van Cannes als lanceerplatform gebruikte voor The Da Vinci Code: ondanks slechte kritieken bracht de boekverfilming in het eerste weekeinde wereldwijd 240 miljoen dollar op.

Voor de festivalorganisatie is dat goed nieuws. Cannes heeft met The Da Vinci Code bewezen een grote commerciële kracht te hebben, wat de broze relatie met Hollywood zal verbeteren en de komst van sterren voor de komende edities garandeert.

Voor het imago van het festival is die glamour onontbeerlijk. Maar de beelden van de filmsterren op de rode loper vormen niet het hart van het festival. Het fundament van Cannes is en blijft de hoofdcompetitie, en op dat gebied blijft de organisatie zijn eigen regels trouw: wie kans wil maken op een Gouden Palm, moet een film afleveren waarin eigenzinnigheid een doorslaggevende rol speelt.

Die heldere lijn heeft als gevolg dat achter de façade van beroemdheden en flitslicht een parade van interessante films schuilgaat, afkomstig uit alle delen van de wereld. Artistiek directeur Thierry Frémaux had dit jaar een gelukkige hand: de twintig deelnemers aan de competitie vormden samen een interessante mentaliteitsgeschiedenis van wat mensen in alle delen van de wereld momenteel bezighoudt. Veel films gingen over het onbegrip tussen culturen, over beeldvorming, de ethiek van de politiek en de giftige naweeën van oorlogen, en vooral ook de preoccupatie met uiterlijk en seks.

Toch werd er ook geklaagd in de internationale vakbladen. Goed of interessant is in Cannes nu eenmaal niet goed genoeg. Wat ontbrak was de opwinding over die éne film, de film waaraan niemand had gedacht en die iedereen alsnog moest gaan zien omdat hij in de wandelgangen werd getipt als de ontdekking van het jaar.

Het is waar dat zo’n dark horse voor opwinding en een koortsige stemming zorgt. Aan de andere kant: als dit de enige kritiek is op het festival, dan kan er gerust worden gesproken van een luxeprobleem.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden