Candy Store Kid

Een plaat waarop Siegal zich laat horen als bluesman met een heel lekkere eigen, funky, soms vlot rockende stijl

Robert van Gijssel

'De nieuwe bluessensatie' mag de Britse zanger en gitarist Ian Siegal allang niet meer worden genoemd. Siegal heeft de bluesgemeenschap inmiddels overtuigd van het feit dat urgente, serieus te nemen blues prima gemaakt kan worden door een Brit met kunstacademie in de bagage. Siegals verleden als Berlijnse straatmuzikant is immers ook wat waard.

Op zijn album Candy Store Kid omringt Siegal zich met gelouterde Amerikaanse bluesmannen als Alvin Youngblood Hart en Garry Burnside, plus drie dijken van damesstemmen. Toch horen we op nummers als Bayou Country en I Am The Train de typische Siegal-blues: veel gevoel voor traditie, maar toegankelijk, zeer soulvol, bijna lichtvoetig.

Het gitaarspel van Siegal en gasten sprankelt. De stem van Siegal schuurt en raspt, geeft veel valse lucht, maar klinkt evenwichtiger dan op vorige platen. Op bijvoorbeeld Loose Cannon zoekt Siegal nog nadrukkelijk de sfeer en junkyard-sound van Tom Waits, maar Candy Store Kid is toch vooral een plaat waarop Siegal zich laat horen als bluesman met een heel lekkere eigen, funky, soms vlot rockende stijl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden