Filmrecensie Camino

Camino is als selfie-film Martin de Vries’ zelfportret in twee miljoen stappen ★★★☆☆

Met zijn iPhone en GoPro filmt hij voornamelijk zichzelf. Dat kun je ijdel vinden, maar de film wordt door die focus eerder bescheiden dan egocentrisch.

Beeld Martin de Vries

Het is dag tien van Martin de Vries’ voettocht naar de Spaanse pelgrimsstad Santiago de Compostella. Sinds hij zonder noemenswaardige voorbereiding uit het midden-Franse Le Puy-en-Velay vertrok, voelen zijn knieën steeds stugger. Maar vandaag is De Vries’ moreel zo stralend als de zomerzon. ‘Trainen doe je hier’, zegt hij, terwijl zijn als camera dienende iPhone schokt op de cadans van zijn tred. Voor het eerst zien we De Vries’ schaduw, voor hem uit lopend over de eindeloze weg.

Een zelfportret in twee miljoen stappen, zo duidt De Vries zijn regiedebuut, waarvan hij ook de fotografie en het geluid verzorgde. En inderdaad: terwijl De Vries zijn bijna zeventig dagen durende, 1.600 kilometer bestrijkende wandeltocht maakt, filmt hij met zijn iPhone en GoPro-camera voornamelijk zichzelf.

Natuurlijk ook het voorbijtrekkende landschap, zoals in dat ene mooie droneshot, dat dicht bij De Vries begint, vervolgens boven hem uit zweeft en dan de slingerweg toont die hij nog te gaan heeft. Maar als één beeld bijblijft, dan is het De Vries’ op selfie-afstand getoonde hoofd: de ogen al dan niet verscholen achter een zonnebril, de blik afwisselend euforisch, beschouwelijk, bedremmeld of getergd. Medepelgrims laat De Vries nooit aan het woord. Het blijft zíjn wandeling, zíjn film.

Dat kun je ijdel vinden, maar de film wordt door die focus eerder bescheiden dan egocentrisch. In plaats van per se de essentie van het pelgrimspad te moeten ontrafelen, lijkt De Vries slechts te willen tonen hoe het voor een man als hij is om in zijn eentje zo’n reis te maken. Om het ritme te vinden en verliezen, om hopeloos te verdwalen, aan thuis te denken of juist ‘in het moment’ te zijn.

De Vries verdiende zijn sporen voornamelijk als editor, onder meer voor verschillende films van documentaire-icoon Hans Keller. Keller komt ook ter sprake in Camino, als de man die De Vries leerde kijken, al was het maar naar dingen die nauwelijks de moeite waard lijken.

Als illustratie van die les filmt De Vries langdurig de spinnenwebben die hij langs de weg ziet glinsteren. ‘De een is nog mooier dan de andere’, zegt hij. Je krijgt daarbij niet echt de kans om ook zelf rustig te kijken of je eigen gedachten te formuleren. Veel bewegingsruimte heeft de toeschouwer niet, in deze selfiefilm.

Maar misschien horen dergelijke ergernissen en de eentonigheid  alwéér die schaduw  ook bij een wandeltocht als deze. Probeer maar eens zeventig dagen met iemand op pad te gaan, zonder dat diens aanwezigheid of gepraat je gaat irriteren. Al is het maar voor even.

Camino 

Documentaire

★★★☆☆

Regie Martin de Vries

85 min., in 33 zalen.

‘Als je je niet lekker voelt, of zelfs kut, en je gaat een dag lopen, dan voel je je echt anders. Beter’, zegt regisseur Martin de Vries in een interview naar aanleiding van zijn film. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden