CAMERON CROWE HOUDT GEEN MAAT

Drew is een jongen met problemen. Hij is verantwoordelijk voor een commercieel fiasco, heeft geen baan meer en staat op het punt zelfmoord te plegen....

In Elizabethtown van Cameron Crowe stort Claire (Kirsten Dunst) zich als een stalker op Drew (Orlando Bloom), ervan overtuigd dat zij hem kan helpen. Drew laat het zich welgevallen, maar is door zijn beslommeringen te weinig alert om de romantische mogelijkheden te grijpen. En dus draaien Claire en Drew lang om elkaar heen, in een romantische komedie die net als zijn mannelijke hoofdpersoon weinig richting kent.

Op de nieuwe film van Crowe, van onder meer Jerry Maguire en Almost Famous, werd vier jaar lang met smart gewacht; met zijn beproefde mix van jongensromantiek, alledaags drama en leuke muziek heeft hij veel fans verworven.

Ook met Elizabethtown lijkt het niet mis te kunnen. De acteurs zijn jong en mooi, de soundtrack biedt voor elke emotie een passend liedje, en Crowe schreef zelf het scenario, vol levenslessen, ingegeven door de dood van zijn vader. Maar de film is een wonderlijk misbaksel, waarin rake en onbegrijpelijke scènes elkaar afwisselen.

Het aardige is de onvoorspelbaarheid. In zijn meanderende scenario neemt Crowe steeds onverwachte afslagen. Sommige verhaallijnen lopen onverhoeds dood, terwijl andere gaandeweg de plot overwoekeren. Die eigenzinnigheid is sympathiek, maar wekt toch vooral de indruk dat Crowe de kluts kwijt is. Hij houdt geen maat, vindt geen balans en roept voortdurend nieuwe vragen op. Waarom is iedereen in Elizabethtown zo griezelig aardig? Is Claire wel geestelijk gezond? Wat ziet ze eigenlijk in Drew?

Crowe maakte Elizabethtown als hommage aan Hollywoodklassiekers als The Philadelphia Story en The Apartment, films over gewone mensen met een optimistische inslag. Hij blijft ver achter bij zijn voorbeelden. Zijn karakters zijn geen mensen van vlees en bloed, maar vreemde types, even welbespraakt als ondoorgrondelijk.

Wat Drew drijft, blijft onduidelijk. En over Claire kunnen we kort zijn: zij is een hologram, opgetrokken uit wild vibrerende mannenfantasieën over gewillige, verstandige meisjes die de touwtjes in handen nemen en ervoor zorgen dat alles goed komt.

Pauline Kleijer

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden