Recensie Film

C‘est ça l‘amour is een film met levensechte, dwarse hoofdpersonen ★★★★☆

Strikt autobiografisch is C’est ça l’amour niet, maar Burger weet duidelijk waar ze het over heeft.

Beeld uit C'est ça l'amour.

Zijn vrouw is bij hem weggegaan. Mario is het daar helemaal niet mee eens. Hij blijft stug geloven dat ze bij hem terugkomt, met zijn liefde voor haar als belangrijkste argument. Hoe kan een vrouw daar nou voor bedanken?

Het is ook moeilijk voor te stellen dat iemand hem kwijt wil, zo overtuigend en liefdevol zet de Waalse acteur Bouli Lanners de trouwe Mario neer in C’est ça l’amour, de tweede speelfilm van de Franse regisseur en scenarist Claire Burger. Mario is een veel te lieve, kwetsbare man, overvleugeld door de sterke vrouwen in zijn leven. Zijn twee dochters, Frida van 14 en Niki van 17, afwisselend opstandig en onverschillig, wonen nog bij hem. Ze zullen hem niet lang meer nodig hebben. Dat is een pijnlijke gewaarwording, een beetje verzacht door het feit dat zij wel van hem houden.

Stug blijft Mario contact zoeken met Armelle, zijn ex-vrouw. Zonder enige acteerambitie meldt hij zich zelfs aan voor een gemeentelijk theaterproject, omdat Armelle in het gebouw werkt waar de repetities plaatsvinden. Hij zou een enge stalker zijn, als hij niet zo ongevaarlijk was. Ondertussen ontdekt zijn jongste dochter de liefde en wordt de oudste snel zelfstandig.

C’est ça l’amour speelt zich af in het Noord-Franse Forbach, aan de grens met Duitsland, het stadje waar regisseur-scenarist Claire Burger opgroeide en waar ze ook haar speelfilmdebuut Party Girl (2014) opnam. Haar onderwerpen zoekt ze net zo dicht bij huis: haar ouders scheidden toen ze een puber was, waarna ze samen met haar zus bij haar vader achterbleef. Strikt autobiografisch is C’est ça l’amour niet, maar Burger weet duidelijk waar ze het over heeft. De gezinsscènes ogen uitermate realistisch en ieder personage krijgt begrip, ook Armelle, die het niet kan helpen dat ze ongelukkig was in haar huwelijk.

Het lijkt eenvoudig, wat Burger doet, maar zo simpel is het niet om een film te maken die met zulke levensechte, doodnormale, dwarse hoofdpersonen zo weet te ontroeren  met een onbedoelde drugstrip als ontwapenend hoogtepunt. Het verhaal wordt hier en daar iets te mooi afgerond, maar de gevoelige precisie waarmee Burger de onderlinge verhoudingen schetst, is ontzettend knap.

C’est ça l’amour

Drama

★★★★☆

Regie Claire Burger.

Met Bouli Lanners, Justine Lacroix, Sarah Henochsberg, Cécile Rémy-Boutang.

98 min., in 12 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.