Review

Bychkov laat het Concertgebouworkest nog mooier spelen

Mooi waren de momenten waarin Bychkov het orkest kleiner maakte; zo werd het een pianoconcert met intieme serenades. Emanuel Ax is een van de weinige solisten die goed let op wat het orkest doet en ermee versmelt.

Semyon BychkovBeeld getty

Je hebt musici die er jonger uitzien dan ze zijn (Bernard Haitink, of Herbert Blomstedt, die op z'n 89ste nog orkesten uit de internationale top dirigeert) en musici bij wie je je verbaast dat ze pas net de pensioengerechtigde leeftijd hebben bereikt.

Tot die laatste categorie behoort Emanuel Ax (67). De pianist is vaak te horen in Nederland en een favoriet van het Koninklijk Concertgebouworkest, waar hij woensdagavond soleerde in Mozarts Pianoconcert nr. 22. Stram en met voorovergebogen hoofd daalde hij de trap van het Concertgebouw af. Als dat maar goed gaat, dacht je.

Semyon Bychkov en Emanuel Ax

Klassiek

Gustav Mahlers Vijfde symfonie en Mozarts 22ste pianoconcert

16/11, Concertgebouw, Amsterdam. Het KCO speelt Mahler (maar geen Mozart) nog t/m 25/11.

Souplesse

Niks aan de hand, bleek toen hij zijn eerste maten met een jaloersmakende souplesse speelde. Het is goed te begrijpen waarom orkesten zo graag met hem werken: er zijn weinig solisten die zó goed letten op wat het orkest doet en zo ermee versmelten. Ook in de vlugste passages waren zijn ogen gericht op dirigent Semyon Bychkov, die een milde, maar goed doordachte Mozart bracht zonder al te hoekige accenten. Mooi waren de momenten waarin Bychkov het orkest kleiner maakte; zo werd het een pianoconcert met intieme serenades.

Die intimiteit was er ook, of: zelfs, in Gustav Mahlers Vijfde symfonie, waarvoor na de pauze meer dan honderd orkestleden uitrukten. Alleen al die ene melodie van de cello's onder begeleiding van een zachte, maar dreigende paukenroffel: Bychkov maakte er kamermuziek van.

Bychkov is, net als Ax, geboren in een joods gezin in de Sovjet-Unie. Later nam hij de Amerikaanse nationaliteit aan. Hij is een dirigent die het orkest nog beter laat spelen. Mooier. Het koper werd opgepoetst voor deze Mahler, de strijkers speelden uiterst verzorgd. Wat een verschil in benadering met die van de nieuwe chef-dirigent van het KCO, Daniele Gatti, die juist de extremen en de rafelrandjes opzoekt, voor wie klankschoonheid expliciet ondergeschikt is aan interpretatie. Waar voor Gatti de afgronden niet diep genoeg kunnen zijn, graaft Bychkov naar schatten in de hogere aardlagen.

De Vijfde is de middelste van Mahlers voltooide symfonieën. Bij Bychkov leek ze opvallend genoeg nauwer verwant aan de wondere wereld die Mahler oproept in zijn Eerste symfonie dan aan zijn stekelige en baanbrekende late werk. Maar de vraag is of de uitvoering ook zo'n diepe indruk had gemaakt als het KCO de laatste tijd onder Gatti niet zulke provocatieve Mahlers had gespeeld. In een tijd waarin de uitroeptekens ook in de muziek domineren, zijn de gloedvolle volzinnen van Bychkov in elk geval een verademing.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden