Bustes van kleerhangers wiegen in de wind

Den Haag doet in beelden deze zomer. Opnieuw. Het succes van de grote tentoonstelling vorig jaar op het Voorhout ter ere van het 750-jarig bestaan van de stad heeft blijkbaar naar meer doen verlangen....

Pas na 14 september, als de dertig beelden van Britse kunstenaars weer van het Voorhout zijn verdwenen, zal het aan de bezoekersaantallen gemeten succes vergeleken kunnen worden met dat van vorig jaar. Ter herinnering, in 1998 trokken ruim een half miljoen mensen langs beelden zoals de reuze Nana Blum van Niki de Saint-Phalle, de al even reusachtige La Fleure qui marche van Fernand Léger en de veel intiemere beelden van Rodin.

Het oogt dit keer minder feestelijk. Het mogen dan allemaal beelden van Britse kunstenaars van na 1945 zijn - iets dat een samenhang doet vermoeden - het geheel lijkt er lukraak en in enige haast te zijn neergezet.

Bij Bus shelter van kunstenaar Philip King heb je de indruk dat nog elk moment een vorkheftruck moet komen om het kunstwerk op zijn juist plek te zetten. Ook de immens grote bronzen Dancing Hares van Sophie Ryder zou je willen zien oprijzen uit een veld, in plaats vanuit een op het laatste moment in elkaar gezette houten vlonder.

De enige samenhang in de tentoonstelling lijkt de somberte te zijn. Wordt daarmee op het Haagse Voorhout de Britse ziel blootgelegd? Kleur kent de tentoonstelling dit jaar niet. Glanzend aluminium is het verst dat de Britse kunstenaar op deze tentoonstelling in zijn kleurgebruik heeft durven gaan. Veel beelden zijn van geroest staal, waarbij Mono van kunstenaar Greville Davey een argeloze voorbijganger zelfs doet verzuchten dat dit gevaarte nog weggehaald moet worden door Stadsbeheer.

Een van de vrolijkste werken zijn eerder genoemde dansende hazen van Sophie Ryder op de kop van het Voorhout, bij de Hofvijver. Door hun grootte zijn ze niet over het hoofd te zien, maar de dieren vragen erom grondig van nabij bestudeerd te worden want de kunstenares heeft in haar hazen allerlei voorwerpen verwerkt. Wie goed kijkt ontdekt een schaar, tandwielen of een fietstrapper afgedrukt in het brons.

Ook His 'n Hers van kunstenaar David Mach, helemaal aan de andere kant van het Voorhout, valt op. Twee grote bustes, geheel gemaakt van kleerhangers, die zachtjes meebewegen op de wind. Net als de hazen is dit kunstwerk nieuw en voor het eerst te zien in Den Haag. Vlak voor het Paleisje, onderdeel van het Haags Gemeentemuseum dat meedoet aan Den Haag Sculptuur met een tentoonstelling van keramiek, staat Rhysome III van Antony Gormley.

Het beeld is opgebouwd uit ijzeren lichamen die als in een variéténummer een kunstige toren vormen. Gormley heeft voor de lichamen dat van zichzelf als model gebruikt.

Werk van Gormley is ook te zien in de expositieruimte van het Haags Centrum voor Beeldende Kunst, Stroom, aan het Spui. Studenten van de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag zijn dagenlang bezig geweest om de dertigduizend beeldjes voor dit kunstwerk, Field, op te stellen.

De kleine terracotta poppetjes staren je en masse aan. De een ziet er een dreigend leger in, de ander gesluierde moslimvrouwen. Degene die onbekend is met dit werk van Gormley, zal er zeker door worden verrast.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden