Bulkboek

De boekenweek en de lof der zotheid. Lof is eer, lof is roem, zotheid is malligheid en het boekenbal is malligheid....

Heel de avond loop je er door drukke gangen, en er gebeurt niets, helemaal niets, en je vraagt jezelf af: ‘Wat doe ik hier?’ Maar toch doe je het. De hele nacht de trappen op, de trappen af.

En ik dacht aan de zotheid van de Perzische meester Saadi,

Hekajat 1:

‘Een oude man was met een jong meisje getrouwd en hij had de bruidskamer met bloemen versierd. Toen hij haar eindelijk in bed kreeg, fluisterde hij: ‘Je bent niet in de handen van een wilde jonge man gevallen, maar in mijn veilige armen. Het is jouw geluk dat je zo’n oude ervaren man aan je zijde krijgt.’ En het meisje antwoordde: ‘Van mijn moeder heb ik iets anders gehoord: ‘Een oude man aan je zij is erger dan een pijl in je zij.’

Toch was het Lof der Zotheid-bal één van de schoonste boekenballen ooit. Nederland rookt minder, de schrijvers roken niet meer, of ze roken aanzienlijk minder. Rook je? Dan ben je ouderwets!

De mooiste dag van de boekenweek is de Dag van de Literatuur in Rotterdam: Bulkboek! Onmenselijk vroeg verlaten zesduizend leerlingen uit het hele land hun bed om naar Rotterdam te gaan. Als een rivier stromen ze uit het station de stad in. Het is een mooie belevenis, grote zalen vol jong publiek en geïnterviewd worden door slimme meisjes.

Hekajat 2:

‘Een domme man kreeg last van zijn oog. De veearts gaf hem dezelfde zalf als die hij voor het vee gebruikte en de man werd blind. De rechter oordeelde: ‘Als die man geen ezel was, ging hij niet naar de veerarts. Dus treft de veearts geen blaam.’

Na een reeks algemene lezingen in de grote zalen, heb je een ontmoeting met een kleine groep leerlingen. Dit publiek is zorgvuldig geselecteerd en het is een van de mooiste ontmoetingen tijdens de boekenweek. Terwijl de massa zich bezig houdt met de lezingen, trekken deze leerlingen zich terug, nemen de lift naar de bovenste verdieping waar ze vervolgens een van de aanwezige schrijvers persoonlijk kunnen spreken.

Het zijn meisjes en jongens met een droom, de toekomstige schrijvers, dichters en makers. En vaak weten ze het zelf ook niet. Maar ik weet het, ik zie het aan hun houding, en ze komen elk jaar weer opdagen, elk jaar nieuwe gezichten met dezelfde vragen:

‘Waar schreef u over toen u begon als 16-, 17-jarige jongen?’ ‘Maar hoe wist u dat u op het juiste pad zat?’ ‘Had u ook twijfels toen u begon?’

En ik heb mijn antwoord altijd klaar voor hen: ‘Altijd twijfel, altijd zware twijfels en nog altijd twijfel!’

Hekajat 3:

‘Op de begraafplaats discussieerden twee jongens over hun dode vaders. De zoon van de rijke dode zei: ‘De grafsteen van mijn vader is van zwaar marmer en er zijn gouden tegels in verwerkt. Kijk, wat een verschil met het graf van jouw vader, hij heeft niets, zelfs geen grafsteen.’ De zoon van de arme dode zei: ‘Je vader is nog altijd bezig om onder die zware gouden grafsteen vandaan te komen, terwijl mijn vader al lang in het paradijs zit.’

Er waren vele schrijvers op het boekenbal, helaas is Henk van Woerden overleden en kon hij niet aanwezig zijn. Tijdens Bulkboek riepen duizenden leerlingen tegelijk Van Woerden even terug naar het leven om de Inktaap Prijs aan hem te overhandigen.

Wat alert!

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden