Buis' Sun-Ra ook gloedvol in lokaal oud schoolgebouw

Joost Buis and his Famous Astronotes. Zaal 100, Amsterdam. Herhaling: elke dinsdag in mei...

Ondanks alle narigheid rond subsidieverdeling en buikriemjaren blijft de Nederlandse jazz rijk aan muzikale initiatieven. Hoopgevend is dat er ook zoveel gebeurt in de marge, waar de financiële beloning nog magerder is dan in het officiële circuit. Naast het Bimhuis kent Amsterdam andere, kleinere podia waar voornamelijk jonge musici uit pure liefde voor hun kunst samenspelen. Zo is er Meander in de Warmoesstraat, waar op sommige maandagavonden bijvoorbeeld de big band van altist Ben Herman te horen is, en Zaal 100, waar elke dinsdagavond interessante formaties optreden rond cornettist Eric Boeren of trombonist Joost Buis.

Dit is een voortzetting van de workshops of openbare repetities die het tweetal organiseerde in het inmiddels ter ziele PH 31 aan de Prins Hendriklaan. Boeren begon daar destijds thema's in aan te brengen, zoals het programma rond de muziek van Ornette Coleman, waarmee hij nu het land door toert. Buis wijdt alle dinsdagavonden van deze maand aan bewerkingen van Sun Ra-stukken.

Zaal 100, gevestigd in De Wittenstraat, inderdaad op nummer 100, is een voormalig schoolgebouw met een typische kraakpand-uitstraling, wat wil zeggen dat de inrichting vriendelijk uitgedrukt niet luxueus is. De bar, waar men voor twee gulden een pijpje bier overhandigd kan krijgen, staat in wat een hal moet zijn geweest. De concerten vinden plaats in één van de oude lokalen, waar met enige goede wil vijfentwintig à dertig liefhebbers in kunnen. De pianostemmer komt niet elke maand langs, maar daar staat heel veel tegenover. Want in Zaal 100 zit je bovenop de muziek, in een uniek soort huiskamersfeer.

Ondanks het informele karakter is die muziek over het algemeen te goed om nog te spreken van repetitie of workshop. Joost Buis met name werkt inmiddels al zo lang aan zijn Sun Ra-programma, dat hij een harde kern van medestanders heeft, die ook overeind blijft als er vaste krachten ontbreken of er, zoals dinsdagavond, spontane gastoptredens zijn van twee muzikanten uit het Canadese Vancouver, de violiste Anna McMichael en de bassist Joe Williamson.

De thema's van Sun Ra ontstonden dinsdag geleidelijk aan uit atmosferische, vrije collectieven, wat goed past bij de grote componist en showman die zoveel sciencefictionsymboliek door zijn werk strooide. Toetsenspeler Cor Fuhler en slagwerker Alan Purves, zonder drumstel maar met flink assortiment aan percussie op een paar kratten, zetten samen met de bas en de gitaar van Paul Pallesen een aftastend, collectief gesprek op, waar de trombone van Buis, de trompet van Felicity Provan en de bariton van Frans Vermeerssen zich geleidelijk aan in mengden. Doordat er intens naar elkaar geluisterd werd, was er zelden sprake van chaos, maar meer van een spannende onbestemdheid op de rand van de definitieve creatie.

En dan werden ze geboren uit de kosmische oersoep, de exotische of gewoon in vieren swingende grooves die de zonnegod van de jazz uit zijn mouw schudde: The Satellites Are Spinning, Interstellar Low Ways, Interplanetary Music en het met een prachtige trombonesolo opgesierde Tapestry From An Asteroid. Excentriek maar volkomen logisch, geestig en vol warmte. En dit alles voor vijf gulden.

Frank van Herk

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden