Buena Vista Social Club

De 'Adios Tour' was feitelijk een laatste eerbetoon aan zangeres Omara Portuondo. Het werd goddank een meer dan waardig afscheid.

Buena Vista Social Club in het ConcertgebouwBeeld Hilde Harshagen

Als het Cubaanse orkest Buena Vista Social Club 'adios' zegt, bij wijze van definitief vaarwel aan het hondstrouwe publiek, dan moet je wantrouwig zijn. Ja ja, adios, en dan over drie jaar weer een comeback zeker? Want 'de comeback' en de daarbij behorende nostalgie vormen het DNA van het orkest, dat in 1996 te Havana werd samengesteld uit son- en salsamuzikanten met een rijk maar ver Cubaans muziekverleden.

De Buena Vista Social Club is een van de grootste en meest hartverwarmende successen van de wereldmuziek. De debuutplaat uit 1997 werd een miljoenenhit, met het heerlijke Chan Chan als uniek verkoopargument. Alleen al in Nederland stond het album een jaar of zes aaneengesloten in de Album Top100 - ongekend, zeker voor niet-westerse muziek. De wereld sloot de oude bazen van de son in de armen want voelde de oerkracht van de muziek en de warme danszaalnostalgie uit de Cubaanse jaren vijftig, alsof die universeel waren beleefd.

Met pijn in het hart zag diezelfde liefhebbende wereld de orkestleden een voor een omvallen. De pianist Rubén González overleed in 2003, gevolgd door gitarist Compay Segundo. In 2005 stierf de ontroerende prachtzanger Ibrahim Ferrer, in 2009 de contrabassist Orlando 'Cachaito' López. Het orkest werd steeds aangevuld met nieuwe (maar toch ook al best oude) muzikanten en solisten, en bleef de moed er in houden. Al was het maar om het later ingetreden maar laatst overgebleven bandicoon, zangeres Omara Portuondo, te ondersteunen.

Zangeres Omara PortuondoBeeld Hilde Harshagen

Adios Tour

Portuondo is inmiddels 83 en moet de beperkingen die komen met de jaren nu toch eens gaan onderkennen, vond uiteindelijk ook de band. De 'Adios Tour', zoals die gisteren aangeplakt hing op het uitverkochte Concertgebouw in Amsterdam, was feitelijk een laatste eerbetoon aan de zangeres. Het werd goddank een meer dan waardig afscheid.

De eerste helft van de speellijst was een audiovisueel adios aan de overleden heren. De huidige bandleider en trombonist Jesús Ramos liet salsakrakers als Santa Lucia spetteren onder videovertoningen van Segundo, Ferrer, González, en warmde het publiek op voor de entree van de grote oude dame. Die verliep uiteraard moeizaam: traptrede voor traptrede, richting dat onmenselijk hoge Concertgebouwpodium. Maar daar eenmaal aangekomen, onder een loeiende ovatie, pakte Portuondo de zaal volledig in. Met eerst een vlammende cha cha cha, inclusief wankele danspasjes, en daarna een onvergetelijke vertolking van het antieke Cubaanse liefdeslied 20 Años, alleen naast de piano. Portuondo zong het breekbaar maar magistraal, en boog de tekst over de samen beleefde mooie jaren prachtig om naar de orkestbiografie.

Na een laatste toegift wankelde Portuondo toch echt van het podium, door twee man ondersteund richting kleedkamer. Het Concertgebouw bleef diep ontroerd achter en moet vrezen dat het de zangeres met de etherische stem nu werkelijk voor de allerlaatste keer heeft uitgezwaaid.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden