Buchanan tilt het verhaal op met flonkerende formuleringen

Jonge debutante Rowan Hisayo Buchanan valt op door zelfverzekerde stijl. Buchanan grossiert in kleurrijke, rake beelden.

Beeld .

Een Japanse scholiere van anderhalve meter in het levensgrote New York van 1968, 16 jaar nog maar, droomt ervan kunstenaar te worden, zonder te weten hoe dat ooit kan lukken. Yuki Oyama heet ze, en omdat haar ouders terug naar Tokio zijn gegaan, mag zij de school afmaken door bij haar vriendin Odile in te wonen.

Maar zelfs die raakt ze kwijt, wanneer een modefotograaf deze Odile met haar gouden lokken ontdekt en ze een model wordt dat de hele wereld overtrekt. Die wel. Intussen kijkt Yuki machteloos toe hoe Odiles moeder door haar meppende minnaar Lou onder handen wordt genomen.

Veel heeft Yuki niet te bieden. Daar was ze al achter gekomen tijdens uitstapjes naar cafés waar de jongens steevast vielen voor Odiles vlijmscherpe charme. 'Zelf had ze nooit de juiste woorden paraat, laat staan de perfecte foute.' Wel is ze toegerust met een verfijnde blik: zo merkt ze op dat ketchupresten 'minder op vlekken lijken dan op kussen' en dat maden 'de kleur van rokersogen' hebben.

Fictie

Rowan Hisayo Buchanan

Onschuldig als jij

Uit het Engels vertaald door Jan de Nijs.

AmboAnthos; 343 pagina's; €21,99.

In de roman Onschuldig als jij, het debuut van Rowan Hisayo Buchanan (1990), die Japans-Chinees-Brits-Amerikaanse ouders heeft, volgen we de dappere doorzetter als jongere, maar ook zien we haar in 2016 in Berlijn terug, als de 65-jarige Yuki bezoek krijgt van haar 35-jarige zoon Jay, die ze nooit meer heeft gezien nadat ze er vandoor is gegaan toen hij een baby was.

Zoals Yuki haar ouders niet om zich heen had toen ze een baantje moest nemen en een zonnige toekomst mijlenver leek, zo heeft zoon Jay het zijn hele leven zonder moeder moeten stellen.

Beeld getty

Intussen heeft Buchanan er al voor gezorgd dat we aan het verhaal gekluisterd zitten; niet eens omdat de personages zo uniek zijn, of het plot, of de thema's, maar door de zelfverzekerde stijl van de jonge auteur. Thuis heeft jonge Yuki van Lou met de losse handjes al de eerste klappen ontvangen. Aan de telefoon zegt ze tegen haar moeder dat ze in New York blijft om kunstenaar te worden, 'net zoals...', om zich dan te realiseren dat ze niet één Japanse kunstenaar kent.

Ze gaat op modeltekenen, maar heeft daar snel genoeg van, en dan volgt deze tragikomische verzuchting: 'De lessen gingen alleen maar over kijken, natekenen en tekenen naar het leven. Maar wanneer had leven er ooit uitgezien als een naakte blanke vrouw op een kruk of een schaal vol peren naast een gipsen schedel?'

Op die momenten triomfeert niet Yuki, maar haar geestelijk moeder. Buchanan grossiert in kleurrijke, rake beelden. Yuki krijgt in 1975 een telefoontje dat haar vader in Tokio een ernstig ongeluk heeft gehad. Haar moeder is bij hem. Buchanan: 'De zon hield niet op met gillen.' Zonder geluid geeft ze de radeloosheid van het bedeesde Japanse meisje weer.

Later is Yuki getrouwd met een architect die al veel langer dol op haar is, waar ze niet veel van kan geloven. Hij masseert haar voeten. 'Ze keek van boven op hem neer en dacht: mijn huwelijk is door liefde vertroebeld. Hij kan me niet zien door de mist. En ik zie hem niet.'

De flonkerende formuleringen van Buchanan zorgen ervoor dat ze het verhaal optillen, mét de kleine Japanse hoofdpersoon die daardoor steeds markanter zichtbaar wordt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden