Bryan Cranston speelt meesterlijk een lul van een vent

Bryan Cranston speelt een lul van een vent en doet dat meesterlijk, maar de werkelijke held is de echtgenote. Wakefield was gebaat geweest bij een paar gekillde darlings.

Bryan Cranston in Wakefield. Beeld .

Van de ene op de andere dag verdwijnen. De sleur van alledag op pauze te zetten, gewoon niet meer meedoen met forensen, vergaderen en vuilnisbakken buiten zetten. Geef toe, filosofeert Howard Wakefield, wie droomt daar nu niet van?

Zelf heeft hij zich in Wakefield verschanst op een stoffige zolder, boven zijn eigen garage. Daarvandaan kan hij via een vies raam mooi zijn echtgenote en hun twee tienerdochters in de gaten houden tijdens zijn zelfverkozen sabbatical. Zonder dat zij daar iets vanaf weten, overigens.

Het is min of meer toeval dat de keurige zakenman in die positie terecht is gekomen. Hoe precies, dat is nou net wat Wakefield bijzonder vermakelijk maakt: een combinatie van onbeduidende gebeurtenissen en karaktertrekken leiden ertoe dat een nette man min of meer geloofwaardig transformeert tot voyeuristische zwerver.

Het script, dat regisseur Robin Swicord baseerde op een kort verhaal, heeft af en toe iets van een salto mortale: telkens als Swicord zich vast lijkt te schrijven, redt ze zich er weer uit met een prachtige draai.

Een in zichzelf kletsende man op een zolder, veel meer is het soms wat trekkende Wakefield niet. Maar gelukkig is die man Bryan Cranston (Breaking Bad) en die is meesterlijk: hij speelt een lul van een vent, die gniffelend bij het raam staat als zijn bezorgde vrouw de politie heeft gebeld. 'Daar komen de traantjes', voorspelt hij verlekkerd als ze vervolgens verslagen aan de keukentafel zit.

Wakefield (***)

Drama
Regie: Robin Swicord
Met: Bryan Cranston, Jennifer Garner
106 min.,, in 25 zalen.

Wakefield lijkt weliswaar op een man-in-midlifecrisisfilm, maar door het sadistische machtsspelletje dat hij met haar speelt, is de werkelijke held misschien wel de begluurde echtgenote - knap neergezet door Jennifer Garner. Terwijl de uit vuilnisbakken etende Wakefield overmoedig denkt aan de winnende hand te zijn, draait hij zich vaster en vaster in zijn eigen web. Ondertussen gun je zijn vrouw meer dan die zak hooi op zolder.

Wakefield was gebaat geweest bij een paar gekillde darlings. Een ontmoeting met twee geestelijk gehandicapten voegt niets toe, bijvoorbeeld. De film had een sterker einde verdiend. Maar ook zonder is er ruimschoots stof tot napraten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden