Bruisende house uit smeltkroes Nuyoric

'ALS IK niet in New York was opgegroeid zou ik nu waarschijnlijk country maken.' Natuurlijk moeten we deze uitspraak van Louie Vega van het dj- en producersduo Masters At Work met een korrel zout nemen....

De vocale traditie van disco is in New York meer in stand gehouden dan in Chicago of Detroit, de twee andere geboorteplaatsen van house. Ook MAW maakt geregeld gebruik van zangeressen om zijn clubhouse in compacte songs te gieten. Maar de voornaamste inspiratiebron van het Puertoricaanse duo is 'de typisch New Yorkse smeltkroes van muziekculturen'. Natuurlijk, er zijn wel meer 'funky dudes' die house maken met jazz- of latininvloeden maar aan 'onze typische New York freestyle kunnen ze niet tippen', zegt Vega met typisch New Yorkse arrogantie.

Of ze nu uit Chicago, Detroit of New York komen, houseproducers staan bekend om de snelheid waarmee ze komen en gaan. Ook daarin onderscheiden 'Little' Louie en Kenny 'Dope' zich van de meeste andere producers. Al tien jaar leveren ze met hun bruisende house het tegenwicht voor mechanische techno of synthetische trance.

Het beste uit hun imposante oeuvre ('meer dan tweeduizend nummers en remixen', aldus Vega) is verzameld op twee luxe cd-boxen met een klein boekwerkje. De eerste box van vier cd's, die onlangs uitkwam, beslaat de jaren 1990-1995. Het tweede deel (1995-2000) verschijnt later dit jaar.

De basis voor het succes van MAW is de chemie tussen de twee producers. En die chemie is niet opgewekt door hun gezamelijke komaf maar juist door de verschillen in hun muzikale aanpak. Vega: 'Ik richt mij vooral op arrangementen en zang; de structuur van de songs. Kenny is meer de rhythm doctor. Op zoek naar dope beats om te samplen, spit hij voortdurend door zijn enorme platenverzameling.'

Die uiteenlopende interesses stammen al uit hun eerste jaren als dj. Gonzalez begon in de straten van Brooklyn, waar hij in de vroege dagen van de hiphop met zijn drive-in show Masters At Work block jams en straatfeesten voorzag van muziek. Een harde leerschool, want wie niet bevalt bij het publiek wordt letterlijk van het podium gejoeld. 'Zo heeft Kenny geleerd wat het goed doet op de dansvloer.'

Vega's eerste kennismaking met muziek was via zijn vader Louie sr., een gevierd jazzsaxofonist, en zijn oom, die een invloedrijk salsazanger is. Toch koos de jonge Louie de draaitafel als instrument, aangemoedigd door zijn oudere zussen die tot de incrowd van illustere clubs als Studio 54 en The Paradise Garage behoorden. Het duurde niet lang voordat diezelfde clubs hem gingen boeken als dj. Zijn jonge leeftijd leverde hem de bijnaam 'little' op.

De rauwe energie van straatfeesten en de uitgelaten sfeer van New Yorkse clubs vinden elkaar in de de gespierde hiphopbeats van Gonzalez en de toegankelijke melodieën van Vega. Opzwepende latinpercussie en gloedvolle zang van diva's als Jocelyn Brown wisselen elkaar daarbij af. Maar net zo makkelijk voorzien ze artiesten als Michael Jackson, Madonna of Björk van deze eigenzinnige MAW-sound. Vega en Gonzalez hebben het remixen van andermans muziek tot kunst verheven; zij hebben goedbetaalde remixers als Armand van Helden of Mousse T tot voorbeeld gestrekt.

Het voorlopige hoogtepunt uit het MAW-oeuvre is het album Nuyorican Soul - een verwijzing naar hun Puertoricaanse afkomst. Dit project uit 1997 (en dus pas te horen op de tweede box) is een eerbetoon aan de muziek uit hun jeugd. Met hulp van de crème de la crème van de New Yorkse jazz- en latinscene - waaronder Roy Ayers, Tito Puente en George Benson - voorzien ze disco, jazz, salsa en hiphop van een modieus jasje.

'Nuyorican Soul heeft veel bijgedragen aan de belangstelling voor echte muzikanten onder houseproducers. Dit album was het bewijs dat elektronische beats en blazers of strijkers heel goed samen gaan', is Vega's verklaring voor de vermelding 'klassieker' die het album steevast krijgt. Volgend jaar gaan Vega en Gonzalez de studio in voor de opnames van een nieuw Nuyorican Soul-album.

Eerst staat nog een nieuw MAW-album gepland, waaraan 'disco-diva's' als Jody Watley en Stephanie Mills meewerken. En tussendoor zullen waarschijnlijk nog de nodige remixen en solo-producties verschijnen. Want ook los van elkaar draaien ze hun hand niet om voor een stevige dansvloerkraker. Gonzalez schopte het in 1995 als The Bucketheads zelfs tot de hitparades met het nummer The Bomb.

Ondanks hun succesvolle producerscarrière staan de 'Masters' ook nog regelmatig achter de draaitafels. 'Ik voel me nog altijd meer dj dan producer', zegt Vega. Dus draait hij al jaren elke woensdag in een intieme club voor een publiek van nauwelijks vierhonderd man. En niet eventjes een uurtje maar de hele nacht. 'Het is alsof ik in mijn huiskamer muziek draai voor mijn vrienden. Ik laad mij hier op voor de rest van de week.'

De dj's Vega en Gonzalez zijn even gevarieerd als producers. Latin en house, oud en nieuw; alles komt voorbij in hun sets. 'Als je de muziek van gisteren niet respecteert, hoe kun je dan de muziek van vandaag draaien?'

Masters At Work. The Tenth Anniversary Collection: 1990-1995. BBE.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden