Broken Brass bij het kampvuur: zoals Great Wide Open bedoeld moet zijn

Vannacht voltrok zich bij het kampvuur een spontaan feest, een feest zoals Into The Great Wide Open bedoeld moet zijn. Het dagprogramma was voorbij, voor de nachtlocatie de Bolder stonden honderden mensen te wachten die er nog geen genoeg van hadden. En op het strand ging het ondertussen helemaal los dankzij een groepje Friese jongens met blazers en percussie: het Broken Brass Emsemble was onbedoeld de headliner van het festival.

Broken Brass Ensemble op het strand.Beeld Ruben van Vliet

Het vuurtje van de dag en het vuurtje van het kampvuur waren bijna uitgeblust. Twee jongens met gitaar die Gotye's Somebody That I Used To Know speelden, werden overstemd door geroezemoes. 'Jongens, er moet hout komen, wie helpt mee met mijn houten draak kapotmaken? Waarop het kunstwerk werd geofferd en het vuur oplaaide. Nog een interruptiemoment: Mensen, wij willen hier graag een enorme bak herrie maken, wie het daar niet mee eens is...' waarop de jongen naar de camping achter de duinen wees. Geen bezwaar, maar luid gejoel.

De opzwepende muziek, traditionele brass, gecombineerd met hiphop, balkan, funk, blues en fanfare, deed het vuur meteen opleven. Op het hoogtepunt zat niemand meer in het zand en werd er hevig gedanst om het kampvuur heen.

Als Into The Great Wide Open een film was, dan was Broken Bass Ensemble de soundtrack. Geboekt voor een optreden op een bijpodium op het Sportveld, maar daar trokken ze zich niets van aan. Een guerilla in de Dorpsstraat, op de boot, overal waar je kwam, dook het groepje jongens op, getooid met een volledig arsenaal aan blaas- en percussieinstrumenten.

Nico Dijkshoorn vertelde tijdens zijn nieuwe dub-poetry project De Tale Kanaäns over een jongen die naast hem kwam zitten op de boot en liedjes speelde op zijn trompet. 'Is die jongen hier toevallig? En daar stond hij, naast hem, zojuist ergens uit het bos komen wandelen. Zijn kameraden stonden op andere plekken tussen het publiek of tussen de bomen in het bos.

Waar Broken Brass kwam, ontstond iets. Aangestoken door het enthousiamse van de jongemannen. 'Dit is de mooiste dag in mijn leven', riep één van hen tijdens de strandsessie. En na een halfuur spelen, toen ze allemaal buiten adem van het blazen waren, maar de aanwezigen om meer riepen, riep één van hen uit: 'Fuck it, we gaan gewoon muziek maken!'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden