Bro's before Ho's is aanval op de goede smaak die mooi gierend uit de bocht vliegt (****)

Een ontwikkeld gevoel voor platte humor, een gebrek aan verantwoordelijkheid en de weigering volwassen te worden, dat zijn de ingrediënten van de film Bro's before Ho's.

Bro's Before Ho's begint met een pact tussen twee 5-jarige jochies, ergens halverwege de jaren tachtig. Terwijl Max en zijn geadopteerde broer Jules Duckhunt spelen op hun Nintendo, het klassieke computerspelletje waarbij je met een laserpistool opvliegende eenden moet zien te raken, maken hun ouders na de zoveelste ruzie een eind aan hun relatie. 'Knoop dit goed in je oren', adviseert pa zijn kroost aan het eind van deze treffende openingsscène. 'Begin nooit nooit nooit een relatie.'

Zo'n 25 jaar later werkt Max (Tim Haars) in de videotheek onder zijn huis. Jules (Daniël Arends) is assistent-filiaalmanager in de lokale supermarkt. Met hun extreem sociaal onhandige vriend René (Henry van Loon), stevig onder de plak bij zijn tuttige vriendin, spelen ze nog altijd Duckhunt. Meisjes zijn er om mee naar bed te gaan, mits ze de volgende dag weer zijn verdwenen. Vooral Max gruwelt bij de gedachte van een vaste relatie. Maar als de mooie stoere Anna (Sylvia Hoeks), begeleider van een autist op zoek naar porno en net als Max fan van Rambo en Duckhunt, een bezoekje brengt aan Max' videotheek, komt dat pact in gevaar.

 
Van dichtbij zie je met hoeveel liefde en mededogen Steffen Haars en Flip van der Kuil (New Kids) hun personages hebben uitgedacht.

Bro's before Ho's

  • Oordeel van onze recensent

Van een afstandje biedt Bro's Before Ho's vooral veel redelijk doordachte onderbroekenlol, met flauwe grapjes die vaak net te lang worden doorgetrokken en daardoor bij minstens één ander personage op het scherm voor onbedoelde gêne zorgen. Het spel van Haars en cabaretiers Arends en Van Loon overtuigt dankzij een welhaast perfect gevoel voor timing. Grote acteurs zijn het niet, maar het vermogen om spontaan en onvoorspelbaar grappig te zijn maakt ze uniek binnen de Nederlandse film.

Van dichtbij zie je met hoeveel liefde en mededogen Steffen Haars en Flip van der Kuil (New Kids) hun personages hebben uitgedacht. Sukkelaars met een onhandig aangemeten slacker-imago zijn het, pratend in een eigen taaltje (whaddup bitch!?) dat na verloop van tijd zelfs binnen de context van hun vriendengroep een beetje ongemakkelijk begint te worden.

Vooral Van Loon, die een item van zijn comedyshow waarin hij De Wereld Draait Door in drie minuten naspeelt zag uitgroeien tot YouTube-hit, krijgt en benut alle ruimte met een onaangepast, onvoorspelbaar en soms ronduit raadselachtig raar personage. Met New Kids rekten regisseurs Haars en Van der Kuil één geslaagde grap tweemaal op tot bioscooplengte. Hier zetten ze een forse stap vooruit.
Nog steeds is hun werk een wilde aanval op de goede smaak, zij het beter gespeeld dan voorheen, maar onder alle onzin zitten echte personages met reële levensvragen en dito problemen. Dat is knap bij een film die geregeld zo mooi gierend uit de bocht vliegt.

Regie Steffen Haars en Flip van der Kuil. Met Tim Haars, Daniël Arends, Sylvia Hoeks, Henry van Loon, Theo Maassen
In 96 zalen

 
Nog steeds is hun werk een wilde aanval op de goede smaak, zij het beter gespeeld dan voorheen, maar onder alle onzin zitten echte personages met reële levensvragen en dito problemen.
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden