Recensie Britt-Marie was hier

Britt-Marie was hier is niet zozeer mislukt, maar wijkt geen moment af van het veilige midden ★★★

Des te knapper dat veteraan Pernilla August je geregeld laat vergeten hoezeer de film zich tijdens het kijken laat uittekenen. 

Britt-Marie was hier

Drama

★★★☆☆

Regie Tuva Novotny

Met Pernilla August, Peter Haber, Malin Levanon.

94 min., in 17 zalen.

Britt-Marie is niet te benijden: al veertig jaar zorgt de Zweedse zestiger voor orde, rust en reinheid in het huishouden, terwijl echtgenoot annex kostverdiener Kent haar systematische inspanning niet eens meer ziet. Wanneer Kent wordt getroffen door een hartinfarct en Britt-Marie zijn hoogblonde maîtresse aan het ziekenhuisbed treft, is het gedaan met het huisvrouwenleven. Wat volgt is een van de weinige subtiele scènes in Britt-Marie was hier: een relatiebreuk in shock, zonder gesprek, zonder grote emoties. De sleur zat te diep, realiseert Britt-Marie zich plotseling, om nog over oplossingen te praten.

Na deze uitstekende proloog schikt de film zich opmerkelijk vlot in een tamelijk voorspelbaar uitgevoerde versie van de ‘fish out of water’, de verhaalformule waarin het hoofdpersonage in een zo onwennig mogelijke omgeving wordt gedeponeerd. De filmgeschiedenis is rijk aan verhalen vol komisch opgediende, wijze inzichten over hoofdpersonage én omgeving: denk aan de Frank Capra-klassieker Mr. Smith Goes to Washington, met James Stewart als naïeve wereldverbeteraar tussen corrupte politici in de Amerikaanse senaat. In Britt-Marie was hier zien we de meer particuliere en beduidend minder ambitieuze variant: dame op leeftijd met licht-neurotische voorliefde voor schoonmaken, planning en het samenstellen van lijstjes gaat solliciteren en belandt nogal willekeurig als voetbaltrainer in een chaotisch bestuurd jeugdhonk. Deze film biedt geen inzichten, hooguit een dertien-in-een-dozijn-levensles: het is nooit te laat om te veranderen, ook al ben je van een generatie waarin zelfontplooiing niet vanzelfsprekend was.

Britt-Marie was hier is overigens niet zozeer mislukt, maar blijft wel altijd keurig binnen de kaders van zijn eigen formule en wijkt geen moment af van het veilige midden, inclusief scène die Britt-Maries angst om toch verdorie eens te léven keurig verklaart.

Terwijl Britt-Marie het verschil leert tussen graffititags en ‘geklieder’, leert haar verweesde clubje kinderen over structuur en verantwoordelijkheid. In de achtergrond van de kinderen zijn de makers niet geïnteresseerd, want niet van belang voor de film die Britt-Marie was hier wil zijn: aandoenlijke feelgood met lach en traan.

Des te knapper dat de Zweedse acteerveteraan Pernilla August (doorgebroken onder regie van Ingmar Bergman in familiedramaklassieker Fanny och Alexander, ooit de moeder van Anakin Skywalker in Star Wars) je geregeld laat vergeten hoezeer Britt-Marie was hier zich al tijdens het kijken laat uittekenen. Met een gedegen vertolking van het titelpersonage – die lach en traan komen door háár – trekt ze de film zo’n beetje in haar eentje over de streep.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden