Interview Tansy Davies

Britse componist Tansy Davies wil zich laten inspireren door haar Nederlandse roots: ‘Ik heb geleerd mezelf te openen als ik schrijf, mijn gevoel in mijn muziek te stoppen’

Toen de Britse componist Tansy Davies (45) werd uitgenodigd om drie maanden in Amsterdam te komen wonen, als huiscomponist van het Concertgebouw, wist ze al snel waar haar nieuwe stuk over moest gaan: haar Nederlandse wortels. De familielijn gaat eeuwen terug, het spoor voert - via de zeehandel - naar Dokkum. De ontmoeting van Engeland en Nederland in haar voorgeschiedenis inspireert haar, vertelt ze. 

Tansy Davies Beeld Eduardus Lee

Hoe ze daar noten van gaat maken, weet ze nog niet. Iets met gelaagde ritmes. En met de muziek van Indonesië, want zowel de Engelse als de Nederlandse kant van haar familie heeft daar als kolonist gewoond. ‘Indonesische muziek is fascinerend.’

De componist van unieke, fysieke muziek die zowel groovy en ritmisch is als spiritueel, schrijft het werk voor het Asko Schönberg ensemble. De première is in mei. Dit weekend zijn er al wel twee oudere werken van haar te horen, onder andere op het Alba Rosa Viva! Festival, dat een avond aan vrouwelijke componisten wijdt.

Is Amsterdam inspirerend?

‘Het voelt tegenstrijdig. Het liefst wil ik de stad verkennen, dingen zien. Maar in feite zit je als componist alleen maar thuis te werken. Toch heb ik al iets gevonden waarmee ik aan de slag wil. Toen ik hier net aankwam, bracht ik een bezoek aan het Scheepvaartmuseum. In de tentoonstelling vertelden Nederlanders over hun Indische verleden. Dat trof me enorm. Zo kwam ik op het idee om iets met mijn familiegeschiedenis te doen.’

Bent u al op weg met het nieuwe werk?

‘Ja, al ben ik nog niet fysiek begonnen met het schrijven. Het is niet dat ik de muziek al in mijn hoofd hoor. Ik verzamel eerst energie, ik cirkel eromheen. Het is zoals met jagen: eerst moet je uitvinden naar welk beest je op zoek bent, en hoe je dat op kunt sporen, hoe je het kunt vangen.

‘In een gitaarwinkel in de buurt heb ik een mooie gitaar gevonden. Ik denk dat ik die ga kopen en daarmee op zoek ga naar de muziek. Dat is ongewoon voor mij, ik schrijf niet vaak voor de gitaar. Maar voor dit stuk moet ik terug in mijn persoonlijke geschiedenis, en vroeger speelde ik elektrische gitaar.’

Het slotconcert van het Alba Rosa Viva! Festival is gewijd aan vrouwelijke componisten. Hebben vrouwen nog een eigen festival nodig?

‘Vrouwen zouden geen apart genre moeten zijn in de klassieke muziek. Maar ze zijn nog steeds in de minderheid en ze moeten veel harder werken om ergens te komen, ze moeten zich keihard bewijzen.

Ik geloof dat het vooral belangrijk is om vrouwen vanaf heel jonge leeftijd met muziek in aanmerking te laten komen, om ze te doen realiseren dat ook zij kunnen componeren. Ik was veertien toen ik besloot om componist te worden. Ik won een paar wedstrijden, dat hielp. Voor inspiratie keek ik naar rolmodellen, maar ik heb ze nooit in het bijzonder als mannen gezien, ze waren componisten.’

Waarom werd u componist?

‘Ik was muzikant, ik speelde hoorn en elektrische gitaar. Ik dacht na over mijn toekomst, of ik in rockbands wilde spelen, hoornist wilde worden of componist. Waarom ik het laatste koos weet ik niet precies. Muziek is altijd een speciale plek voor me geweest, een beschermende ruimte waar ik naartoe kon gaan als ik me goed wilde voelen, een soort binnenkant.’

De titels van uw werken zijn vaak spiritueel, zegt dat iets over u?

‘Zeker, de laatste zes of zeven jaar heb ik geleerd om als ik schrijf mezelf te openen, om mijn gevoelens in de muziek te stoppen. Mijn muziek klinkt sindsdien anders. Ik had nooit gedacht dat je dat gewoon kon besluiten, om zo te componeren. Vroeger schreef ik meer intellectueel en fysiek. Nu spiritueel, met allerlei rituelen, met kaarsen erbij, en zo. Ik voel me verbonden met de wereld van de geesten, ze helpen mij. Componeren is voor mij een séance geworden.’

1/12: Rietkwintet Calefax speelt The Beginning of the World

2/12: Song of Pure Nothingness door Karin Strobos (mezzosopraan) en Reinild Mees (piano), Alba Rosa Viva! Festival. Beide Concertgebouw, Amsterdam.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.