Filmrecensie The Green Fog

Briljante en hilarische Hitchcock-variatie The Green Fog is een feest voor cinefielen ★★★★☆

Regisseur Maddin componeerde snippers uit honderd in San Francisco gesitueerde films tot een hilarisch mozaïek.

Experimentele

Regie Guy Maddin.

63 min., in 7 zalen

Als er één film vervlochten is met de stad San Francisco, dan is het Alfred Hitchcocks zinderende thriller Vertigo (1958), waarin ex-agent Scottie (James Stewart) zwaar verliefd raakt op de door hem geschaduwde Madeleine (Kim Novak) en haar ook na haar zelfmoord blijft zoeken in de heuvelachtige straten van de stad. Hotels, kerken, bloemenzaken en de Golden Gate Bridge: in Hitchcocks meesterwerk transformeert San Francisco tot een duister labyrint van de liefde, zeker wanneer Scottie ene Judy (opnieuw Kim Novak) ontmoet en haar tot Madeleine’s perfecte evenbeeld omtovert.

Wat een ambitieus, maf, passend en briljant plan van de Canadese avant-gardecineast Guy Maddin, om een experimentele remake van Vertigo samen te stellen uit flarden en snippers van zo’n honderd in San Francisco gesitueerde films en televisieseries. ‘Remake’ is althans het makkelijkste etiketje dat op The Green Fog te plakken valt. Maddin, die editors Evan en Galen Johnson als co-regisseurs opvoert, spreekt in interviews zelf van een rapsodie of vivisectie. Het is alsof enkele sleutelscènes uit Vertigo – Scottie die Madeleine per auto achtervolgt, hun kus in het koetshuis, haar val uit de kerktoren – een spiegelpaleis zijn binnengewandeld en daar van shot tot shot op tientallen, soms akelig gelijkende dubbelgangers stuiten. En dat terwijl om onverklaarbare redenen soms groene mist uit de beelden opstijgt en er ook nog sprake lijkt te zijn van een al even mistig, door acteur Rock Hudson (1925-1985) onderzocht complot.

The Green Fog, door Maddin (My Winnipeg, The Forbidden Room) gemaakt ter gelegenheid van de zestigste editie van het San Francisco International Film Festival, lijkt in de eerste plaats een prettig gestoord feest voor cinefielen. Heerlijk, om in sneltreinvaart fragmenten uit klassiekers én obscure titels te spotten, van de rampenfilm San Francisco (1936) tot één shot uit Vertigo zelf. Of om de Michael Douglas uit politieserie The Streets of San Francisco (1972-1977) verlekkerd te zien kijken naar de Michael Douglas uit Paul Verhoevens Basic Instinct (1992). En nooit eerder verscheen B-film-actieheld Chuck Norris als zo’n melancholieke, introverte eenling als hier – met dank ook  aan de sublieme, zeer filmische soundtrack van het Kronos Quartet.

Maar The Green Fog, in de filmtheaters voorafgegaan door Guy Maddins eveneens door Hitchcock geïnspireerde kortfilm Accidence (2018), is meer dan een knap gecomponeerde droomvlucht door een eeuw San-Francisco-op-film. De film is een wereld op zich, met zijn eigen wetten en excentriciteiten. Zo knippen Maddin en de Johnsons de dialogen uit het gebruikte filmmateriaal, waardoor personages telkens aanstalten maken iets te zeggen en dan toch weer hun mond dichtdoen en hun onderlinge communicatie versmalt tot (al dan niet verkeerd begrepen) lichaamstaal.

Een desoriënterend, surreëel en hilarisch effect is het, hoe al die stoere mannen en enigmatische vrouwen naar lucht happen in plaats van te praten. En hoe daarmee hun blikken en gebaren soms iets heel anders gaan betekenen.

Maar wat? Een vraag zonder antwoord. In Maddins waanzinnige Vertigo-variatie is het vooral de toeschouwer die mag verdwalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden