filmrecensie Diego Maradona

Briljant gemonteerde docu over de gespletenheid van Diego privé en de publieke Maradona ★★★★☆

Diego bij Napoli. Beeld Alfredo Capozzi

Nog voordat de titel van Asif Kapadia’s documentaire over Diego Maradona in beeld is verschenen, heeft de film al een wervelwind aan informatie overgebracht. In een knappe, snelle montage is het leven van de Argentijnse voetballer samengevat voordat hij in 1984 bij de club SSC Napoli begint. Zijn arme jeugd in een sloppenwijk, zijn liefhebbende vader en moeder, de doorbraak bij Boca Juniors, een half mislukte transfer naar Barcelona, vechtpartijen, voetbalhoogstandjes en zo nog wat zaken schieten voorbij, terwijl een auto door het krankzinnige verkeer van Napels stuurt en we voetbalicoon Pele horen zeggen dat Maradona weliswaar heel goed is, maar ‘psychisch nog niet klaar voor zoveel verantwoordelijkheid’.

Welkom in de chaotische, overdonderende wereld van Diego Armando Maradona, zegt Kapadia met die openingsminuten, waarmee hij meteen zijn visitekaartje afgeeft. Het is een vertrouwd visitekaartje: de Britse regisseur maakte al furore met Senna (2010), over de Braziliaanse Formule 1-coureur Ayrton Senna, en Amy (2015), zijn met een Oscar bekroonde film over zangeres Amy Winehouse. In beide documentaires liet hij een schat aan archiefbeelden voor zich spreken, ondersteund door een ingenieuze geluidsband waarop naast filmmuziek fragmenten uit interviews te horen zijn.

‘Hij zoekt altijd iets of iemand om tegen te vechten’

Na zijn bekroonde documentaires over coureur Senna en zangeres Amy Winehouse componeert de Britse filmer Asif Kapadia nu een monumentaal portret van voetballer Diego Maradona. Grootste verschil? Maradona leeft nog. We spraken de maker over zijn nieuwste film

Dat recept is inmiddels vaak gekopieerd, maar oogt bij Kapadia nog altijd als nieuw. In Diego Maradona, dat de regisseur als het derde deel van een trilogie over talent en (de tol van de) roem beschouwt, werkt het opnieuw perfect. Dat komt ook omdat Kapadia de beschikking kreeg over veel niet eerder vertoond beeldmateriaal, afkomstig uit een nooit afgemaakte documentaire van Jorge Cyterszpiler, jeugdvriend en agent van Maradona. De film toont vooral de jaren bij Napoli, tussen 1984 en 1991, wanneer de voetballer wordt geschorst vanwege cocaïnegebruik.

Met zijn ouders op het strand. Beeld Alfredo Capozzi

We zien hem van heel nabij: thuis met zijn dochtertjes, op de behandeltafel wanneer hij injecties met pijnstillers krijgt, in de catacomben van voetbalstadions en feestend na de wedstrijd. Toch blijft het voor Kapadia, meer dan in zijn vorige films, lastig om echt door te dringen tot zijn onderwerp.

Dat ligt grotendeels aan Maradona zelf. Het tekent zijn onnavolgbare karakter dat hij eerst wel en toen weer niet meewerkte aan de film. Door het verschil te benoemen tussen Diego, de privépersoon, en Maradona, zijn publieke alter ego, legt de documentaire slim de nadruk op zijn gespletenheid – maar dat is iets anders dan er vat op krijgen.

Ondertussen schotelt Kapadia wel een geweldig verhaal voor, vol hoogtepunten (vooral in het veld) en ellende (verslaving en andere excessen). De montage van Chris King, Kapadia’s vaste editor, is briljant: zo meeslepend en enerverend zijn documentaires zelden. Ook voor wie het verhaal in grote lijnen al kent, is Diego Maradona een fantastische voetbalfilm.

Diego Maradona

Documentaire

★★★★☆

Regie Asif Kapadia.

125 minuten, in 74 zalen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden